| | |
Stel zelf een vraag | |||
| Datum | 3/02/2003 | |
| Leeftijd | 59 jaar | |
| Vraag | Vorige week woensdag werd mijn ma haar rechterborst weggenomen. Ze heeft nu nog steeds niet naar het litteken en de 'lege plek' gekeken. Wij willen haar hiermee helpen en haar steunen. Hoe reageren we het beste? |
| Antwoord van | Bettie Goethals, psycholoog, U.Z. Antwerpen. | |
| Antwoord datum | 24/02/2003 | |
| Antwoord | Dat mensen tijd nodig hebben om aan een gehavend lichaam te wennen is niet abnormaal, tenminste als het geen jaren duurt. Dat iemand de vraag stelt hoe ze het best kan helpen is op zich al hartverwarmend en een steun, vooral ook omdat het ruimte laat voor je moeder om zichzelf te zijn. De beste manier om te helpen is nog altijd: samen met haar verkennen hoe je dat best doet. Wil ze liever eerst alleen kijken, rechtstreeks of in de spiegel ? Of eerst voelen? Wat lijkt haar een goed moment? Is het makkelijker als er iemand in huis is om nadien haar ervaringen mee te delen? Heeft ze er graag iemand bij, en wie? Om je moeder te helpen is het mogelijk van belang om even stil te staan bij de vraag hoe je moeder op vroegere tegenslagen heeft gereageerd: heeft zij altijd wat meer tijd nodig om zich aan een nieuwe situatie aan te passen? Bepaalt ze graag haar eigen ritme en doet ze dat stap voor stap? Of verwacht ze eerder van haar omgeving dat die haar een duwtje geven? Vraagt zij hulp en op welke manier? Wat heeft haar in het verleden geholpen? Ik weet niet of ze een partner heeft en hoe die tegenover de amputatie staat; soms moet ook die voorbereid worden. Daarnaast let je ook best op signalen over de manier waarop ze het geheel verwerkt: slaapt ze goed, kan ze erover praten, kan ze haar verdriet naar buiten brengen of is ze geneigd zich af te sluiten, is ze voldoende emotioneel en praktisch gesteund…. en waar heeft ze het meeste moeite mee: met het verlies van de borst en haar uiterlijk, of met de diagnose en de onzekerheid? Je moet liever niet te veel forceren als het algemene emotionele evenwicht te veel verstoord is. |
| Antwoord van | Kristien Paridaens, borstverpleegkundige, A.Z. Sint Lucas, Brugge. | |
| Antwoord datum | 24/02/2003 | |
| Antwoord | Ik vind deze vraag nogal moeilijk om te beantwoorden omdat er geen informatie gegeven wordt over de openheid in de moeder-dochter-relatie. Indien er een open relatie is, hiermee bedoel ik dat er geen schaamte is t.o.v. elkaars lichaam, stel ik voor om bij de volgende consultatie mee te gaan. Er zal op de consultatie normaalgezien een wondverzorging gebeuren. Je brengt de arts of verpleegkundige best op de hoogte van het feit dat je mama nog niet naar de wonde gekeken heeft. Eventueel kan je vragen om een foto te tonen van een wonde na een borstamputatie. Bij het verwijderen van het verband vraag je aan je moeder om naar de wonde te kijken. De arts of verpleegkundige zal dit ook stimuleren. De eerste stap is het kijken naar de wonde vanuit liggende houding. De tweede stap (kan wat later als je moeder al verschillende keren naar de wonde gekeken heeft), is het bekijken van de wonde met een spiegeltje, nog steeds liggend. De derde stap is het bekijken van de wonde, rechtstaand voor de spiegel. Belangrijk is om je moeder te stimuleren te uiten wat ze voelt en ook jouw gevoelens uit te drukken. |
| Antwoord van | Marita Plas, sociaal verpleegkundige, UZ Gasthuisberg, Leuven. | |
| Antwoord datum | 24/02/2003 | |
| Antwoord | De vraag die ik me hierbij op de eerste plaats stel is wat mevrouw zich bij het litteken voorstelt. Vaak stellen mensen zich de meest gruwelijke dingen voor. De meeste vrouwen vinden niet het litteken 'lelijk', maar wel de asymmetrie, de verandering van hun vertrouwd lichaamsbeeld. Belangrijk is haar te stimuleren en te motiveren om te kijken, eventueel samen met haar partner of een ander familielid : dit is de eerste stap naar een nieuw zelfbeeld, een heel belangrijke stap! Uw moeder kan ook maar tot een gezonde verwerking komen als ze zichzelf het verdriet dat dit verlies heeft meegebracht toestaat. Het aanpassen van een prothese kan ook een stap vooruit zijn in de verwerking; maar ook dat kan moeilijk als ze zichzelf niet durft te bekijken. Kortom, mijn advies is uw moeder te stimuleren om naar zichzelf te kijken én haar verdriet hierrond te uiten. Ga samen een prothese en mooie lingerie kopen zodat ze de stap naar buiten niet te lang uitstelt. Haal haar ook op tijd en stond uit haar huis zodat ze niet de kans krijgt zich te veel te isoleren en op die manier wat afleiding aangeboden krijgt. |
|  |
Deze informatie heeft niet als doel medisch advies te verlenen.
Alle medische beslissingen moeten worden genomen in overleg met uw arts.