| | |
Stel zelf een vraag | |||
| Datum | 20/12/2000 | |
| Leeftijd | 35 jaar | |
| Vraag | Een collega komt na behandeling van borstkanker terug werken: kreeg amputatie, reconstructie, een grote dosis bestraling en chemotherapie. Ze is nogal een doorbijter, wil de draad terug opnemen waar ze hem liet vallen en stapt zonder verpinken terug in haar nachtdienst. We vinden dat ze nogal hard is voor zichzelf omdat de chemo pas drie maanden achter de rug is. Werken op een materniteit is tevens in grote mate geconfronteerd worden met gezonde borsten (borstvoedingen aanleggen en dergelijke). Is zoiets moeilijk na zo'n behandeling? Kunnen wij als collega's iets doen om haar zo goed mogelijk op te vangen of kan daar niet mee geholpen worden? |
| Antwoord van | Dr. Roger Crombez, radiotherapeut-oncoloog en coördinator Borstkliniek, A.Z. Sint Lucas, Brugge. | |
| Antwoord datum | 26/12/2000 | |
| Antwoord | Moeilijk is het zeker, maar niet echt tegenaangewezen. De meeste patiënten maken na de operatie een soort rouwproces door na verlies van (een deel van) een borst. |
| Antwoord van | Marita Plas, sociaal verpleegkundige, UZ Gasthuisberg, Leuven. | |
| Antwoord datum | 26/12/2000 | |
| Antwoord | Belangrijk lijkt me dat je als collega, en zeker als hoofdverpleegkundige enerzijds je appreciatie uitspreekt voor deze collega omdat het ook wel heel knap is dat ze haar leven opnieuw tracht op te nemen; anderzijds dat ze ook écht weet dat ze bij jullie terecht kan als het niet gaat. Natuurlijk is het niet zo simpel om hierop een pasklaar antwoord te geven. Is er een grote openheid tussen collega's? Hoe was dat tijdens haar ziekte? Kan je achterhalen of ze enkele steunpunten heeft? Als je weet dat ze terecht kan met haar zorgen, kan dit ook een geruststelling zijn voor jullie als collega. Hoeveel contact heeft een verpleegkundige met collega's tijdens de nachtdienst? Kan ze eventueel regelmatig door de hoofdverpleegkundige worden uitgenodigd voor een gesprek, om op die manier haar toch wat te kunnen volgen? Ook dit lijkt me weer afhankelijk van hoe het contact voordien was. |
| Antwoord van | Kristien Paridaens, borstverpleegkundige, A.Z. Sint Lucas, Brugge. | |
| Antwoord datum | 3/01/2001 | |
| Antwoord | Een borstamputatie treft je in het diepe vrouw-zijn. Het werk op een materniteit zal psychisch inderdaad zeer zwaar zijn. Misschien wil deze verpleegkundige zichzelf bewijzen door zo vroeg na haar chemo terug met nachtdienst te starten. Is het niet haar manier om te vechten tegen de ziekte, om te tonen dat de behandeling en nabehandeling haar niet klein krijgen? Het is mogelijk dat deze zelftherapie haar sterker maakt, maar het is zeker niet uitgesloten dat zij de tol achteraf zal betalen. Ik denk dat je als collega respect kan opbrengen voor haar verwerkingsmanier, maar er altijd attent voor moet blijven dat het niet te zwaar wordt. Misschien zal ze een van de collega's uitkiezen als vertrouwenspersoon, maar het doet deugd als men blijft vragen hoe het gaat en of het niet te zwaar is, ook al gaan er maanden voorbij zonder klachten. Het is ook belangrijk dat deze collega weet dat ze op steun kan rekenen als ze zich eens een dag minder goed voelt. Laat haar voelen dat jullie meeleven en begrip tonen voor haar… |
|  |
Deze informatie heeft niet als doel medisch advies te verlenen.
Alle medische beslissingen moeten worden genomen in overleg met uw arts.