| | |
Stel zelf een vraag | |||
| Datum | 14/01/2000 | |
| Leeftijd | onbekend | |
| Vraag | Hoe veilig is zwangerschap na een borstkankerbehandeling? |
| Antwoord van | Prof. Dr. Luc Vakaet, kliniekhoofd Radiotherapie, UZ en RU, Gent. | |
| Antwoord datum | 16/01/2000 | |
| Antwoord | Zwangerschap na de diagnose van borstkanker was vroeger (10 jaar geleden) onbespreekbaar. Men vond dit onverantwoord omdat er veel te veel oestrogeen wordt aangemaakt tijdens de zwangerschap. (Zie ook Tamoxifen en oestrogeen op de website). Door het feit dat sommige vrouwen zich daar gelukkig niets van aantrokken en toch zwanger werden, werden recent enkele studies gepubliceerd (zie ook de nieuwssectie op de website, ) die tot de conclusie kwamen dat een zwangerschap na de diagnose van borstkanker geen enkel effect heeft op de prognose. Veel artsen (zelfs gespecialiseerde artsen) zijn nog niet op de hoogte van deze nieuwe gegevens. We zullen op de website in de nabije toekomst een apart hoofdstuk besteden aan borstkanker op jongere leeftijd en daarbij o.m. aandacht besteden aan zwangerschap na de diagnose van borstkanker. Besluit: Zwangerschap na borstkanker blijkt perfect te kunnen. Er doen zich geen supplementaire problemen voor. In sommige studies is wel gebleken dat er een kans is op verminderde vruchtbaarheid afhankelijk van de chemotherapie die men voordien onderging. |
| Antwoord van | Lisette, patiënte | |
| Antwoord datum | 16/12/2000 | |
| Antwoord | Ik zit bijna in dezelfde situatie. Begin van dit jaar kreeg ik te horen dat ik borstkanker heb, amputatie en chemokuren volgde. Ik was toen ook 33 jaar. Ik heb een zoontje van 1 jaar. Ik was zwanger van een tweede kindje en moest een abortus ondergaan omdat het erg belangrijk was dat ik snel met de chemokuur zou beginnen. Van mijn internist kreeg ik te horen dat ik twee jaar moet wachten voordat ik weer zwanger mag worden. Ik zou heel graag weer zwanger zijn. In het begin vond ik het heel egoïstisch van mijzelf om dat te willen ... stel dat het mis gaat ... Maar nu denk ik er toch anders over. Volg je gevoel, je weet toch niet hoe het leven verloopt en zekerheid heb je toch nooit. Wie had gedacht dat wij op onze leeftijd zoiets zouden meemaken? |
| Antwoord van | Lisette, patiënte | |
| Antwoord datum | 28/02/2002 | |
| Antwoord | Ik wilde nog graag een (klein) berichtje plaatsen. Ik ben nu 30 weken zwanger en alles gaat prima. Ik heb vertrouwen in de toekomst! |
| Antwoord van | Lisette, patiënte | |
| Antwoord datum | 29/08/2002 | |
| Antwoord | Inmiddels ben ik drie maanden geleden bevallen van een jongetje. De zwangerschap is prima verlopen en ik geef hem (volledige) borstvoeding. Ik voel mij goed en mijn zoontje groeit goed! |
| Antwoord van | Heleen, patiënte | |
| Antwoord datum | 13/06/2001 | |
| Antwoord | Wij hebben na een borstamputatie (1994) een dochter gekregen (1997). Als we toen hadden geweten wat we nu weten, was ze er hoogstwaarschijnlijk niet gekomen. In 1998 bleek ik namelijk uitzaaiingen te hebben in m'n longen. Chemokuur. Onze dochter was toen pas ongeveer 10 maanden oud. Later zijn er nog uitzaaiingen in m'n skelet bij gekomen. Ik heb nog een chemokuur gedaan in 2000. En ook nu ben ik net weer aan een kuur begonnen. 't Is allemaal draaglijk en ondanks de teleurstelling steeds krijg ik er ook een enorme vechtlust van. Misschien wel voor haar. Als zij er niet geweest was, had ik er misschien al wel het bijltje bij neergelegd. Maar, het hebben van een kind brengt ook een enorme zorg met zich mee. Mijn grootste angst, heftigste verdriet betreft toch haar. Zij groeit op met een zieke moeder. Zonder broertje of zusje. Moet ik haar achterlaten zonder moeder? Wanneer? Hoe moet het dan verder met haar? Hoe moeten mijn man en zij doorgaan? Ik ben nog lang niet zo ver dat ik de moed opgeef, maar realiseer me dat dat moment ooit komt. Daarover huil ik hete tranen. |
|  |
Deze informatie heeft niet als doel medisch advies te verlenen.
Alle medische beslissingen moeten worden genomen in overleg met uw arts.