| Wat voorafging ...
In mijn eigen ziekenkamer krijg ik dagelijks bezoek van mijn behandelende radiotherapeut. Nog steeds ben ik blij dat
ik negen jaar geleden de tegenwoordigheid van geest had om de chirurg nadat hij me van de primaire tumor had verlost, te vragen me naar deze arts door te sturen.
Er is sindsdien een heel grote vertrouwensrelatie ontstaan, en zoals velen met mij weten is dat o zo belangrijk als je
tegen ziekten als de onze vechten moet.
Vandaag komt ze me uitleggen dat er na de wegname van de tumor in mijn hersenen (ongeveer 1,5 cm groot) bestraling van
de hersenen nodig is. Deze bestraling dient om eventuele andere kleine uitzaaiingshaarden in mijn hersenen de kop in te
drukken. Weerom een mogelijke toekomstige ontwikkeling waar ik in de verste verte niet aan had gedacht.
Er zullen 22 bestralingen volgen en de bijwerkingen ervan zullen niet zo aangenaam zijn omdat men op de hersenen
straalt. Ik kan me er niets bij voorstellen. Van mijn borstbestraling herinner ik me nog vooral de roodheid van de huid,
en de extreme moeheid (die mee werd veroorzaakt door de chemotherapie die ik gelijktijdig kreeg).
Een van de bijwerkingen zal zeker zijn dat ik al mijn haar verlies en dat ik voor lange tijd met een kale kop zal moeten
door het leven gaan. Er is sprake van maanden vooraleer de eerste sprietjes weer zullen opduiken. Ten vroegste in de lente (over 6 maanden)
zullen uit mijn hoofd haartjes schieten als de eerste bloemen uit de grond.
Ook zal de terugkeer wellicht "onregelmatig" zijn.
Wat zou ze daarmee bedoelen? Betekent het dat het uiteindelijk wel allemaal terugkeert maar heel geleidelijk of betekent het
dat ik met kale plekken zal blijven zitten?
Mijn reactievermogen laat me in de steek, want ik vraag het me alleen af zonder de vraag te stellen. Dat blijkt een gevolg te
zijn van de operatie waar ik hard moet aan werken, bedenkingen ook luidop uitspreken in plaats van het bij bedenkingen te houden.
Verder zal ik waarschijnlijk ook last krijgen van misselijkheid. Misselijkheid ontstaat door het oedeem dat een gevolg
kan zijn van de bestraling. Tjonge, tjonge, misselijkheid brengt onmiddellijk herinneringen terug van mijn vroegere ervaringen
met chemotherapie. Gelukkig verzekert de dokter mij ervan dat de misselijkheid niet zo ernstig zal zijn als met de chemotherapie.
Voor de tumoren in mijn longen, wordt hormoontherapie voorgesteld. Vermits ik al Nolvadex® heb genomen (en er moest mee stoppen wegens intolerantie) en ook
Fareston® vijf jaar heb genomen, wordt mij nu een aromataseremmer Aromasin® voorgesteld, samen met een maandelijkse spuit Zoladex®.
Het is hoogst noodzakelijk dat de oestrogeenproductie in mijn lichaam wordt stilgelegd. Nu zou dat een standaard behandeling zijn
voor een 31-jarige die borstkanker krijgt. Maar negen jaar geleden, toen na de chemotherapie bleek dat mijn eierstokjes zich niets hadden aangetrokken van al dat
chemisch geweld waarmee ze bestookt werden en flink doorgingen met de productie van eicellen, stond men nog niet zover en mocht ik rustig verder menstrueren.
Chemotherapie is momenteel nog niet aan de orde en dat nieuws maakt me bijzonder gelukkig.
 Na de dokter komen 2 sociaal verpleegkundigen mij een bezoekje brengen. Ze leggen me uit dat voor bestraling op het hoofd een speciaal masker moet
worden gemaakt dat exact de vorm heeft van het hoofd van de patiënt. Als die dan op de bestralingstafel wordt gepositioneerd (vastgeklikt eigenlijk)
is men zeker dat het hoofd juist ligt en de bestraling niet op foute plekken terecht komt.
Dit lijkt me een redelijk voorstel. Ik zou niet willen dat ze hier in het wilde weg mijn hersens beginnen bestralen, dus
desnoods wil ik daar wel enkele minuten voor aan een een tafel worden genageld.
Ze geven me ook uitleg over het haarverlies en de contactgegevens van twee kappers waar ze doorgaans patiënten naartoe sturen en waarmee ze goede ervaringen hebben. Als ik wil, kan ik ook naar de psycholoog die verbonden is aan de afdeling Oncologie, maar daar moet ik toch nog even over nadenken.
Het herstel na de operatie verloopt wel heel erg goed. Het verwondert me een beetje dat je van een ingreep aan je besturingssysteem
zo snel en goed kunt herstellen. Die dokter Martens moet wel het een en ander in zijn mars hebben. Nu ja, anders had hij vast ook niet aan de koning mogen morrelen.
Het enige wat hem niet zo goed lukt is communiceren met een kankerpatiënt. Als ik daar nog maar een vraag lijk over te gaan stellen zegt hij wel heel snel "dat is iets voor de oncologen".
Tja, misschien is het ook wel geen slecht idee om ieder bij zijn stiel te houden.
Voor ik naar huis mag, stuurt hij me nog door naar een neuroloog. Op het eerste gezicht heb ik geen zogenaamde uitvalsverschijnselen,
maar dat moet toch allemaal eerst nog eens door een specialist ter zake worden gecontroleerd en bevestigd.
De neuroloog stuurt me eerst naar de EEG (elektro-encefalogram) scanner waarmee ik word verbonden via talloze elektroden. Dan moet ik afwisselend de ogen openen en sluiten en word tijdens een ogen-sluitenperiode bestookt met een lichtgevend toestel.
Met passende muziek erbij zou je je in een discotheek wanen. De EEG scan meet tijdens dit alles mijn hersenactiviteit.
Dat is niet alleen belangrijk om te weten of er nog activiteit is ;-), maar de regelmaat wordt gecontroleerd
en er wordt ook nagegaan of er nog risico is op epileptische aanvallen.
De resultaten vallen heel goed mee. Er blijkt geen
reden om nog aanvallen te vrezen (ook al raadt hij me aan de medicatie te blijven nemen) en de hersenactiviteit blijkt op een heel goed niveau
te draaien, al gaat het links wat sneller dan rechts, wat in mijn geval normaal zou zijn.
Ik moet ook nog wat gekke proefjes doen zoals met gesloten ogen mijn vinger op mijn neus zetten, op mijn tenen lopen, op één been gaan staan, enz.
Ik doorsta alle proeven met glans en mag officieel naar huis tot de dag dat ik me weer moet aanmelden op de afdeling Oncologie voor het maken van mijn bestralingsmasker.
Lees het vervolg
nancy.wauters@borstkanker.net
|
