| Wat voorafging ...
Op het werk heb ik mijn pruik over de haag gesmeten, de pruik op de tuin gehangen, kortom ik loop nu rond zonder pruik met een gedeeltelijk behaarde schedel.
Achteraan, links en rechts heb ik intussen (na anderhalf jaar) behoorlijk begroeide perkjes dun haar kunnen aanleggen, maar bovenop mijn schedel is de situatie nog steeds die van een smetteloos wandelpad tussen de perkjes die je links en rechts aantreft. Eigenlijk is het een net tuintje, maar ik zou het met plezier inruilen voor een stukje regenwoud. Ik probeer met de kam wel zoveel mogelijk te bedekken, maar echt 100% lukken doet het zeker niet.
Uit voorzorg (je weet maar nooit welke gast er langs komt) gaat mijn pruik elke dag nog mee werken, dat wil zeggen, ze gaat rustig aan de kapstok hangen die aan mijn kast is bevestigd, dit tot hilariteit van mijn collega.
De metamorfose brengt sommige collega's wel aan het schrikken. Plots worden mij veel meer vragen gesteld over mijn gezondheidstoestand. Het is alsof ik hierdoor iedereen weer herinner aan wat er anderhalf jaar geleden met me gebeurde.
Mijn baas schrikt zich blijkbaar ook te pletter als ik opduik tijdens een vergadering waaraan zij ook deelneemt. Ze is in dienst getreden tijdens de eerste maanden na mijn diagnose toen ik in het ziekenhuis werd geopereerd en later werd bestraald.
Ze had me dus nog nooit gezien vóór ik in maart 2008 voor het eerst weer op het werk verscheen en dacht dat mijn pruik mijn eigen haardos was. Bij ons eerstvolgende overleg vraagt ze me bezorgd of alles nog oké is. Als ik haar vertel dat ik al die tijd een pruik heb gedragen staat ze paf. Ze had er nooit iets van gemerkt (later hoor ik van verschillende andere collega's dat ook zij niet wisten dat ik de hele tijd met mijn haar liep te faken).
Een behoorlijk diepzinnig gesprek met een collega bracht me tot het besluit dat die pruik nu eindelijk eens weg moest. Ik klaagde tegen haar over de verschrikkelijke last die de pruik veroorzaakte bij het warme weer.
Zij antwoordde simpelweg zet ze dan af.
Ik keek haar een beetje beduusd aan omdat deze mogelijkheid eenvoudigweg nog nooit bij me opgekomen was. Mijn pruik en ik waren na anderhalf jaar zowat één geworden, ook al zette ik ze al geruime tijd af onder familie en onder vrienden.
- Waarom draag je die pruik eigenlijk? vroeg ze vervolgens. Ze was duidelijk niet van plan los te laten. Ik vond niet zo direct een antwoord en keek zo mogelijk nog beduusder.
- Is het voor jezelf? vroeg ze vervolgens. Op die vraag kende ik het antwoord wel: neen!
- Is het voor de collega's? Denk je dat iemand er hier moeite mee zal hebben dat je zonder pruik rondloopt? Even denken, maar dan toch ook als antwoord neen!
- Is het omdat je soms presentaties moet geven? Pff, die liet hier echt niet los hé. Tja, daar voel ik toch wel een druk om "presentabel" voor de dag te komen en dan denk ik dat die pruik helpt.
- Toon me eens hoe je er zonder pruik uitziet Nou moe ... een beetje aarzelend trok ik mijn haren helm van mijn hoofd.
Haar reactie bleef niet uit. Maar dat is toch al best te doen! Ik dacht dat je nog veel kaler was. Luister, ik kan dit niet voor jou beslissen, maar ik zie geen enkele reden om hier nog te lopen puffen met die pruik op je hoofd.
- Ik voelde in mijn diepste binnenste dat ze 100% gelijk had, en dat ik geen pruik nodig had om mijn werk behoorlijk te kunnen doen en op mijn volle kracht aanvaard te worden door mijn collega's, maar zei toch nog: Ik zal er dit weekend eens heel hard over nadenken.
Dat heb ik dus vervolgens gedaan en na het weekend was de knoop helemaal doorgehakt.
Voortaan zal de pruik de werkdag doorbrengen aan de kapstok naast mijn jas. De reacties zijn inderdaad heel positief en ik voel me elke dag zekerder worden dat ik ze ook tijdens presentaties niet meer als ornament zal dragen.
Een heel andere ervaring doe ik op met een andere collega. Hij is zelf getrouwd met een ex-borstkankerpatiënte die absoluut niet mag weten in welke situatie ik mij bevind.
Op een dag vraagt hij me hoe het met me gaat. Ik antwoord bijna altijd hetzelfde Goed, voor zover ik weet.
Hij staat in de coffee corner waar collega's af en toe eens uitblazen (al drink ik ook daar altijd mijn eigen groene thee) en begint te vertellen over een bevriend echtpaar waarvan de vrouw exact dezelfde diagnose heeft gekregen als ik in 2007.
Het is toch wel erg als dit je overkomt op je 61ste hé zegt hij uiteindelijk.
Ik kan mijn oren niet geloven, beseft hij eigenljk wel wat hij zegt?
Al schiet mijn innerlijk stressniveau onmiddellijk de hoogte in, ik antwoord rustig Dat is inderdaad erg en het zou
niemand mogen overkomen, maar als ik zelf de keuze had gehad, dan kreeg ik het toch nog liever op mijn 61ste dan op mijn 40ste!
Ik verwacht dat hij het met me eens zal zijn, maar het kan nog erger, want hij antwoordt Dat weet ik nog zo niet,
op je 61ste begin je toch al uit te kijken naar je pensioen!
Ik voel een enorme drang om hem aan te vliegen, maar aangezien dit niet bij professioneel gedrag hoort, draai ik me met een ruk om en ga weg, ongetwijfeld tot zijn grote verbazing ...
Weken later vraag ik mij nog steeds af of zijn antwoord als humor bedoeld was dan wel ernstig. Ik hoop eerlijk gezegd op het eerste, ook al ziet niemand aan wie ik het vertel er de humor van in.
Mijn beslissing om mijn pruik niet meer te dragen valt alvast bij één medemensje niet in goede aarde en dat is
bij het vierjarig dochtertje van een van mijn nichtjes.
Als ze me de eerste keer zonder pruik ziet, schrikt ze heel erg. Vervolgens zegt ze heel gedecideerd Jij bent kaal (daar
gaat mijn prille zelfvertrouwen).
Vervolgens stelt ze een logische vraag Waarom heb jij dat zo gedaan?
Tja, ik probeer haar uit te leggen dat ik wat ziekjes ben en dat de dokter dat heeft gedaan om me beter te maken.
Daar snapt ze duidelijk niets van en ze draait zich resoluut om en weigert te rest van de namiddag nog bij me te komen,
laat staan me een kusje te geven.
De waarheid komt uit de mond van kinderen, zullen we maar zeggen, en hoe het aankomt kan hen geen barst schelen.
Het verschil is alleen dat ik het van een kind met verbaasd plezier kan hebben, maar van een volwassen collega helemaal niet!
Lees het vervolg
nancy.wauters@borstkanker.net
|
