	27 nieuwe vragen Update 07-08-2011 Hoofdstuk Waar vindt u hulp? Update 31-07-2011
Wie zijn wij? \| Email \| Natarelle \| Medewerkers \| Steun deze site \| Meters & peters \| Partners \| Sponsors \| Privacy \| Forum \| Nieuwsbrief \| Kalender

Wij voldoen aan de HONcode, die staat voor betrouwbare informatie over gezondheid: Controleer hier .

Wacht maar tot je een zware chemo hebt!

Want ik ben misselijk, al dagen lang - en wacht - en wacht - tot het over gaat.
Misschien telefoneert er vandaag iemand, waarschijnlijk mijn zus. Nee, deze morgen heb ik van niemand wat gehoord, misschien straks wel. Douwe komt om vier uur van school, dat is maar een paar uurtjes meer. Ik wacht en lig op de sofa. Anton is even naar de winkel, die blijft niet zo lang achter. Ik voel me toch zo beroerd, mijn buik is helemaal opgespannen. Nog enkele dagen geduld, het zal wel beteren. Het plafond word ik hier wel stilletjes aan beu, dat spinnenweb ergert me, ik zal maar wachten tot de poetshulp binnen enkele dagen komt en haar vragen om dat spinnegespin weg te doen. Misschien kan ze dan ook die mand strijk eens in de kast leggen, die staat hier al meer dan een week. We zien wel.
Ik verwacht een mailtje van Elsie, maar er is weer niets. Nochtans kijk ik er al dagen naar uit. Misschien gaat het niet zo best met haar, ze is ook aan de chemo. Ze zal deze week wel nog iets van zich laten horen, denk ik.
Had ik maar niet die vervelende aften in mijn mond, dan zou ik nu een beschuitje eten. Och, nog eventjes wachten en de mondproblemen verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Douwe is eindelijk thuis, maar onmiddellijk naar zijn bed gegaan. Hij was zo moe. Binnen een paar uurtjes zal ik hem vragen of het leuk was op school.
Dat de dag maar vlug voorbij is, want ik voel me zo slecht. Dat rotgif in mijn vege lijf.
Hoe dan ook, ik ben toch al aan mijn tweede chemokuur begonnen, nog vier maanden geduld. Als er onderweg geen noemenswaardige problemen opduiken, is de behandeling na de winter voorbij.
Douwe is weer wakker, ik zal een verhaaltje vertellen. Och, neen, toch maar niet. 'Lieveke, wacht nog even, mama voelt zich niet goed.'
Tijd voor bed, iedereen onder de wol. Ze slapen al, ik hoor het. Maar ik kan weer niet slapen.
Mijn hoofd zit vol gedachten, sombere gedachten. Het is nochtans niet dat wat me wakker houdt, het is mijn bovenvermeld lijf dat niet wil. Mijn slaaphormonen zijn op hol geslagen, die vuile, vieze chemo toch. Nu lig ik hier al uren en begin dorst te krijgen. Ik wacht wel tot morgenvroeg om iets te drinken, want de koelkast is verdomd ver.
Ben net weer wakker geworden, weeral, straks dommel ik wel weer in. Wachten is inmiddels mijn specialiteit en enige bezigheid geworden.
Terug wakker, oh het is al ochtend. Weer een nacht voorbij.
Ik ben nog misselijk, vlug mijn medicatie.
Wat ben ik toch kaal. De spiegel toont mij mijn maanlandschap. Nooit gedacht dat ik zo'n eikop had. Nog enkele maanden wachten, en de nieuwe haartjes ontluiken wel. Het zal wel nog lang duren vooraleer er lange lokken hangen, dat besef ik goed. Ondertussen zet ik dus een ander typetje neer.
Anton heeft Douwe al weg gebracht. Zou er vandaag iemand langs komen ? Iemand die eens wat vertelt dat ons kan afleiden. Iemand die het niet te druk heeft.
Ik lig weer in de sofa, hoeveel uren heb ik hier al niet op doorgebracht ? Het is een goede sofa moet ik toegeven. Roos zou me elke week komen bezoeken, heeft ze me in het begin gezegd. Ik wacht nu al twee maanden en heb haar nog niet gehoord of gezien. De dagen duren lang. Niets gebeurt hier, niets om eens mee te lachen of gewoon om over na te denken. Gelukkig is er nog de krant. Nu voel ik me nog niet goed genoeg, maar binnen enkele dagen kan ik die alvast lezen.
Anton maakt weer veel lawaai met zijn potten en pannen, het is zo'n keukenfreak. Een beetje geduld, even doorbijten, straks stopt dat gekletter wel - even wachten Karine.
We zijn nu al zes dagen verwijderd van de baxterdag. Nog vier dagen wachten zeker, want na de tiende dag voelde ik me de vorige keer toch al een beetje beter.
De telefoon rinkelt, wat ben ik blij. Ben jij het, ik vertel honderduit en leg de hoorn neer.
Nu ben ik moe, maar tenminste toch op andere gedachten gebracht. 'Is de mail al binnen?' vraag ik Anton. Nee, dus.'Wil je nu al eten ?', vraagt Anton mij vervolgens. 'Nee, wacht even, ik heb zonet gebeld en wil wat rusten'. Mijn man, die wacht wel op mij weet ik. Hij is een schat.
Ik draai me nog eens om, maar dat valt niet mee. Ten gevolgen van mijn operatie doet mijn rechterzijde pijn. Wachten tot het overgaat, fluister ik mezelf toe. Zo'n ingreep laat zijn sporen na. Zouden we vandaag toch bezoek krijgen ?
Weer lig ik hier al uren, soms sta ik op en ga ik wat in de speelkamer zitten. De gele muur inruilen voor de blauwe. Dat geeft een andere dimensie aan mijn leven en roept andere associaties op. Anton komt bij me zitten en gelukkig bedenk ik nog een guitig grapje zodat we wat gniffelen. Het is nu alweer drie uur, joepie - weer bijna een dag om.
Bovendien heb ik constipatie, ik wacht nu al dagen lang.
De bel gaat. Eindelijk bezoek. Oma is er. Maar ze heeft het er weer moeilijk mee dat haar zoon Anton hier ook al eens iets moet schoonmaken, alhoewel we ook poetshulp hebben. Dat was vroeger niet het geval, maar gezien de omstandigheden…
Ik weiger me schuldig te voelen, dit is niet het grote probleem waar wij vandaag de dag mee afrekenen. Mijn hart klopt een versnelling harder. Maar, ja , ik mag al blij zijn dat schoonmama langskomt. Ze heeft bovendien ook een mooie ruiker meegebracht.
De volgende uurtjes vliegen voorbij, dat is goed. Een bezoekje doet soms wonderen.
Weer gaat de telefoon. Ja, mijn zus komt morgen ook op bezoek. Prachtig, want ik geraak echt niet ginder, maar binnen er paar maandjes zal ik zeker mijn toertje doen. Wacht maar !
Douwe komt me een kusje geven, wat leuk. 'Wil je tikkertje met me spelen ?' vraagt hij.
Mijn lieveke weet dat hij moet wachten tot de bloemetjes weer aan de bomen komen en dan zal ik wel met hem stoeien, dat hoop ik toch.
Elsie heeft eindelijk gemaild, haar chemo is uitgesteld. Te weinig witte bloedcellen. Ze moet weer een weekje wachten vooraleer ze haar volgende kuur krijgt. Ik vind het erg voor haar. De behandelingsperiode wordt daarmee weer gerekt, ze zal ook weer moeten wachten.
Anton heeft beloofd dat hij deze avond mijn arm zal masseren. Het is echt nodig, want ik heb veel last. Ik wou dat het al avond was.
En wou dat ik die vier volgende chemogifkuren ook al had gekregen, want een half jaar is lang, heel lang, zeker als je die ter plekke moet uit-wachten.