| Wat voorafging ...
Ik houd me nu keurig aan de Faslodex injecties en ga elke 4 weken naar het ziekenhuis voor een bloedafname, het plaatsen van de injectie en een praatje met de oncoloog.
Eigenlijk voel ik me voor bepaalde punten beter met deze medicatie. De gewrichtspijnen verdwijnen uit mijn vingers, handen, knieën en voeten.
Maar geleidelijk aan duikt er een nieuw probleem op. Ik ben zeer snel buiten adem, zeker als het wat bergop gaat of ik trappen moet doen. Ook een storende kuch wil maar niet overgaan.
Ik ga naar de huisarts. Die denkt dat ik een ernstige verkoudheid heb en wil me extra beschermen door toch antibiotica voor de schrijven.
Drie weken later keer ik er terug omdat er nog steeds geen beterschap is opgetreden. Ik krijg sterkere antibiotica, maar helaas blijven ook hier de resultaten achterwege.
Als de dag van de nieuwe Faslodex spuit is aangebroken, ben ik opgelucht omdat ik mijn vaste oncolooog zal zien en met haar mijn klacht zal kunnen bespreken.
Helaas ... ze is er niet. In haar plaats komt er er een figuur de kamer binnen geflaneerd die me een flauw handje geeft en in de stoel naast het bed ploft.
Hij vraagt hoe ik me voel, meer plichtsmatig dan bekommerd. Ik vertel hem over mijn klachten. Hij heft zijn schouders op, alsof hij wilt zeggen Wat wil je dat ik daaraan doe?
Ik vraag of hij mjn longen misschien eens zou willen beluisteren met de stethoscoop. Blijkbaar toch geen gekke suggestie want hij zet zich recht en beluistert mijn longen.
Na het onderzoek zegt hij Ik hoor niets hoor. Maar ja, ik kan dat eigenlijk ook niet horen. Dáág.
Tot mijn verbijstering flanteert hij de kamer alweer uit. Dat was het dus, geen staat van alarm, geen noodzaak voor verder onderzoek terwijl ik wel met longuitzaaiingen worstel.
Ik trek mijn jas aan en tsjok puffend weer naar huis.
Drie weken later heb ik mijn driemaandelijkse controleonderzoeken. Als ik de volgende dag weer naar mijn vaste oncoloog ga voor de bespreking van de resultaten, schrik ik me te pletter als ze me de CT scan van de longen op haar computerscherm toont.
Waar mijn linkerlong hoort te zitten, zit er een enorme grijze vlek. Mijn long is maar een vierde in omvang vergeleken met mijn rechterlong. Al de rest is vocht, geen wonder dat ik ademhalingsproblemen heb!
De oncoloog spreekt over een zeer ernstige situatie. Ik moet naar huis, de bare necessities gaan halen en me om 14:00 uur laten opnemen in het ziekenhuis.
Ze belt naar de afdeling cardio-vasculaire geneeskunde om een kamer te reserveren en naar de chirurg om te vragen of hij me de volgende dag kan opereren.
Dat blijkt allemaal te kunnen en voor ik het goed en wel besef, lig ik weer in een ziekenhuiskamer te wachten tot ik word opgehaald voor een ingreep.
Als ik wakker word ben ik nog zwaar versuft, maar naarmate ik wakkerder word, besef ik hoe pijnlijk deze operatie is. Er zitten 2 drains in mijn long en dat doet behoorlijk pijn.
Gelukkig heb ik de eerste dagen een pijnpomp waarmee ik de pijn onder controle kan houden. Later worden dat flesjes pijnstiller in baxtervorm en nog later gewoon pilletjes.
Ondertussen loopt het vocht, waarvan we nu ook weten dat het kwaadaardig is, uit mijn long via de drains. Er wordt in totaal liefst drie liter verzameld.
Ik ben dan ook opgelucht als de verpleegkundigen me komen zeggen dat de drains eruit mogen. Als ze eraan beginnen lig ik als een onschuldige zuigeling te wachten op wat er gebeuren gaat.
Ze zijn met twee, en al gauw blijkt waarom. Het uittrekken van de drain is al heel pijnlijk, maar bij wijze van apotheose worden het gat gedicht met 4 nietjes. En dat allemaal zonder verdoving! Ik heb me nog nooit zo mensonwaardig behandeld gevoeld als toen.
Nadat de pijn min of meer draaglijk is geworden en de huilbui is overgewaaid, komen ze er alweer aan voor de tweede drain. Deze keer heb ik me stevig in mijn laken gewikkeld en weiger om zonder verdoving nogmaals dezelfde behandeling te ondergaan. 2 Vriendinnen, werkzaam in de medische sector zijn toevallig
op bezoek en steunen mij volledig. Eerst willen de vepleegkundigen niet toegeven: We doen dat hier altijd zo.
Nu, vandaag niet zegt een van de vriendinnen kordaat. Dan stellen ze voor me iets te geven dat me helemaal lam zal slaan en dat ik als leek onwetend van het effect zeker zou aanvaarden.
Gelukkig kennen mijn engelbewaarsters het product ook en zij vinden dat er geen sprake van kan zijn.
En dan ... uiteindelijk geven ze toe. Ik kreeg een plaatselijke verdoving en van de verwijdering van de tweede drain en de bijhorende nietjes voel ik bijna niets.
Mijn oncoloog is bijzonder boos als ze hoort hoe de drain verwijderd werd, ze zegt dat ze de chirurg er gaat op aanspreken. Iets wat ik zelf ook doe als hij enkele dagen later eens langskomt. Ik zeg dat er barbaarse toestanden op zijn afdeling heersen en hij wijt het aan de verpleging. Tot zover de verantwoordelijkheid van de arts.
Ondanks het goede resultaat van de operatie, zal dit detail me nog lang heugen!
Lees het vervolg
nancy.wauters@borstkanker.net
|
