Pijn in de borst© Nancy Wauters |
|
| Begin oktober 1998: tijdens mijn vakantie in Griekenland ben ik erin geslaagd de ligamenten van mijn linkervoet te scheuren. Iets te onstuimig van mijn vakantie genietend, nam ik een overmoedige sprong en voor ik het wist lag ik met een gezwollen voet aan het zwembad. Dag culturele uitstapjes naar Athene, welkom platte rust. Gelukkig liep de vakantie op haar einde en moest ik het nog maar drie dagen
volhouden tot ik uiteindelijk met een dikke voet in het vliegtuig stappen kon. Normale mensen halen dergelijke streken uit op wintersport, maar ondergetekende heeft geen sneeuw en ijs nodig om zich volstrekt belachelijk te maken.
Thuisgekomen is een van de eerste bezoekjes die ik afleg dat aan de huisarts. Hij neemt de schade op en ziet op de foto dat de ligamenten van mijn linkerenkel zijn gescheurd. Dat wordt dus gips voor de voet en krukken voor de armen. Met krukken lopen valt me niet echt mee. Ik dacht dat ik dank zij mijn twee uurtjes badminton en squash per week wel over vrij sterke armspieren beschikte, maar dat blijkt bij nader inzien niet echt het geval. Al gauw krijg ik last in de borststreek en na een tijdje doet eigenlijk zowat mijn hele borstkas pijn. De pijnlijke lijn begint bij mijn ene schouder, loopt naar beneden, komt dan weer omhoog om tenslotte te eindigen bij mijn andere schouder. Op dinsdag 20 oktober omstreeks het middaguur gaat de vage pijn zelfs over in een aantal pijnlijke scheuten in mijn rechterborst. Zo erg dat ik het mijzelf nog maar eens kwalijk neem dat ik ondanks de vermanende woorden van mijn huisarts niet in de zetel of in bed lig te wachten tot mijn ligamenten zich de moeite hebben getroost weer aan elkaar te groeien, maar hier op een bureaustoel mij druk hang ("zit" zou een eufemisme zijn) te maken om een computersysteem. Ook in de loop van de avond gaat de pijn in mijn borst niet over en de pijnscheuten lijken wel van plan zich als een permanent gegeven in mijn borst te nestelen. Als ik eindelijk in bed lig, blijf ik er mij constant en pijnlijk van bewust een rechterborst te hebben. "Maar wat is dat hier toch in godsnaam" denk ik terwijl ik over mijn borst wrijf en plotseling iets voel dat lijkt op een hard vierkant gommetje dat verdomd pijn doet als ik het aanraak. Heel even is het alsof alles stilstaat. Ik denk dat ik me zeker heb vergist, voel nog eens en voel natuurlijk precies hetzelfde. Onmiddellijk maak ik me doodongerust: het is alsof iets me ingeeft dat wat ik voel iets ernstigs is en niet vanzelf zal overgaan. Ik spartel weer het bed uit en neem de medische encyclopedie ter hand. Daar staat dat borstkanker zich kan uiten in een "al dan niet pijnlijk gezwel", in een ingetrokken tepel of bloedverlies uit de tepel. Nu, er is alvast maar één symptoom hiervan bij mij aanwezig. Bovendien komen kwaadaardige borsttumoren niet zo vaak voor bij vrouwen jonger dan 40 en hun goedaardige tegenhangers doen dat juist wel. Net genoeg gerustgesteld om te kunnen slapen, kruip ik weer het bed in en val in slaap. Het eerste waaraan ik denk als ik de volgende dag wakker word is mijn borst. Ik tast naar de plaats waar ik gisteren meende een gommetje te ontwaren en stel vast dat het er nog steeds is. De angst slaat me tot in de benen. Was ik gisterenavond wat gerustgesteld na consultatie van de medische encyclopedie, vandaag vind ik het weer heel wat moeilijker om in de onschuld van het ding in mijn borst te geloven. Toen ik tien jaar geleden met een knobbel in de schildklier te maken kreeg, heb ik niet eens aan de mogelijkheid van kanker gedacht, nu is het alsof ik zeker ben dat om kanker zal gaan. Door mijn gipsen voet kan ik zelf niet met de auto rijden, dus ik besluit het uit te houden tot de volgende zaterdag. Dan heb ik een afspraak met mijn beste vriend Freddy om mij naar de huisarts te rijden. Zelfs als het kwaadaardig is, zullen die paar dagen uitstel toch niet zoveel kwaad kunnen, praat ik mezelf aan. 's Avonds breid ik mijn borstonderzoek van de vorige dag uit en begin ook mijn linkerborst te bevoelen. De schrik slaat me alweer om het hart als ik ook aan de linkerkant iets voel dat mij niet helemaal normaal lijkt. Het doet geen pijn zoals rechts, maar ook hier voel ik duidelijk een knobbel. Op vrijdag 23 oktober moet ik naar de laatste dag van een cursus. Wegens mijn immobiliteit heb ik een afspraak met mijn collega Sonja die me komt oppikken en naar huis zal brengen. In de loop van de dag houd ik het niet meer uit en vertel haar over de onrust die nu al sinds dinsdagavond mijn denken beheerst.
Nog een nacht slapen en ik kan er eindelijk mee naar de dokter. |
|