De muren op - Reacties

Heel wat mensen herkenden de gevoelens van De muren op. Hieronder lees je hun reacties.

Jouw verhaal is heel herkenbaar, ook al ben ik nog niet zo ver als jij. Maar van de uitslag van een onderzoek hangt ook je hele toekomst af, de stress zet je schrap om een eventuele klap op te vangen. Als alles goed blijkt, volgt er ook de bevrijdende opluchting. Het zijn helaas emoties die de omgeving niet kent of herkent.

Karine

Nou lieve Nancy, je bent dus bij lange na niet de enige die zo met de controle's omgaat...
5 December mag ik weer, dat wil zeggen eerst een MRI-tje, en dan met een naarsmakend gevoel wachten op de dag van de "waarheid", 13 december.

Nee, joh je hoeft je toch niet druk te maken, het gaat toch goed met je ... nou eerlijk, het zal nooit meer echt goed met me gaan, en dan bedoel ik in mijn bovenkamertje. Ik heb me nooit echt zorgen gemaakt over mijn gezondheid, maar nu is zelfs een spierpijntje een zorg totdat ik het niet meer voel ... ik zou zo graag weer onbezonnen willen zijn, weer die persoon die zich alleen maar druk maakt over gescheurde nagels ... maar ach nee, dat meen ik ook niet echt ... of toch?!

vandaag ben ik het meisje van lol en plezier
morgen kruip ik weg als een opgejaagd dier
ik wil weer als vandaag zijn en morgen overslaan
want wanneer zal mijn naaste mijn angst verstaan
ik ben vandaag en vandaag moet ik leven
die angst van morgen moet ik maar een plaatsje geven
het liefst in gisteren want dat is voorbij
dan kan ik vandaag weer leven,
dan ben ik vandaag weer blij

Anja

Héhéhé dat blijft altijd toch wel spannend, een woord dat voor mij vroeger altijd gebruikt werd voor iets "plezierig opwindend afwachten". De laatste jaren helaas meer in de zin van "angstig bang afwachten"...

Genezen, als "genezen van een griepje". Ja, zo had ik het nog niet bekeken. Het kan inderdaad nog terugkomen, maar het zal ook wel weer genezen. Ik begrijp ineens ook de reactie van mijn 79-jarige buurman 2 jaar geleden, toen ik al wenend uit mijn auto stapte en hij vroeg wat er aan de hand was. Ik had nl. net te horen gekregen dat de kanker was uitgezaaid op mijn longvlies. Zijn reactie was: maar meisje, het komt heus wel goed, je bent de vorige 2 keer ook helemaal genezen, waarom zou dat nu niet het geval zijn? Trouwens "ze" kunnen al zoveel, er zijn veel mensen met kanker die daar jarenlang mee leven en die alles kunnen. Het is pas als je een slechte rug hebt of zoiets, daar kunnen ze niet veel aan doen, "ik zie al 15 jaar af..."

Ocharme die man, lucky me...

Rikkert

De enige reactie die ik op dit verhaal kan geven is: HERKENNING.

Aan het verhaal heb ik ook niets toe te voegen, omdat het zo helemaal mijn gevoel verwoordt.
Ten opzichte van mezelf, de manier waarop een deel je omgeving er mee omgaat; ja het past helemaal!

Maiki

Ik ben deze maand 2 jaar geleden geopereerd. Ik ben gisteren op controle geweest, na dagen zenuwachtig rondlopen, je probeert dit van je af te zetten maar dat lukt natuurlijk niet. Nu nog geduld tot maandag om de uitslag van de onderzoeken te kennen ... en ik heb de radioloog goed in het oog gehouden. Voor hij binnen komt, richt ik altijd de monitor zo dat ik de beelden ook kan volgen en bij het minste vlekje of bij de minste trek rond de mond van de radioloog wil ik weten wat hij ziet.

Wat je zegt over je collega's is inderdaad waar. Mensen die de ziekte niet hebben kunnen zich niet inleven in onze gedachtenwereld. Trouwens mijn naaste collega's wisten dat ik gisteren op controle moest maar vandaag heeft nog niemand gevraagd hoe het verlopen is en sommigen gaan er inderdaad van uit dat je genezen bent.

Mijn grootste bekommernis zijn mijn kinderen (13 en 15 jaar). Wat moet er met hen gebeuren als het met mij verkeerd afloopt? Als ik sommige mensen bezig hoor, over hun pietluttige problemen, heb ik de neiging op te zeggen: mensen, aub, relativeer dat nu toch eens een keer!

Marie-Paule

Ik ervaar hetzelfde als wat jij beschrijft. Ik kreeg 8 en een half jaar geleden ook borstkanker en het is altijd even spannend voor jezelf, maar bij mij ook voor mijn man; hij leeft net zoveel mee en heeft ook die spanning.
In het begin iedere drie maanden en daarna om het half jaar en de tijd daarna dus ieder jaar. Bij mij is het helaas anders gelopen; ik kreeg al uitzaaiingen voordat ik de controle 1 keer per jaar had. Nu is het weer om de 3 maanden; omdat ik na 4 jaar de eerste uitzaaing kreeg en nu dit jaar helaas voor de 2de keer weer een uitzaaiing kreeg. (2 keer in mijn ruggewervels). Gelukkig gaat het nu weer goed; dankzij de Femara.

Iedere keer weer die spanning. De oncoloog zegt wel dat je zelf kunt aanvoelen of het goed gaat en je dan niet zenuwachtig hoeft te zijn, maar je weet het dus nooit zeker. Mensen die deze ziekte niet hebben meegemaakt weten niet hoe een een mens zich voelt die kanker heeft of heeft gehad.
Het is ook zo'n rotziekte. Maar het is inderdaad zo dat je het nooit uit je gedachten kunt zetten, terwijl de andere mensen denken dat als het goed met je gaat, je dan weer gezond bent. Het zijn niet alle mensen die zo denken, en misschien durven ze er ook niet over te praten met je.
Het is ook vaak zo dubbel; je wilt er niet altijd over praten en als niemand meer vraagt hoe het met je gaat, is het ook weer niet goed.
Pas als het helemaal niet goed meer gaat, krijg je weer veel reacties. Verder is het ook vervelend dat heel veel mensen tegen je zeggen: "je ziet er goed uit". Dan denk ik ook tegenwoordig: ik blijf altijd de kankerpatiënt. Ik zeg dan soms wel: "Jij ziet er ook goed uit", terwijl die persoon niet ziek is.
Maar aan de andere kant is het ook weer dat ze aan je denken en is de belangstelling weer fijn. Moeilijk he?

Gelukkig blijven er altijd mensen die wel met je meeleven, bij iedere controle. Vriendinnen, familie, buren, kennissen van de kerk of van clubs. Als je er zelf af en toe over praat dan blijven de mensen wel aan je denken.
Ik ken ook lotgenoten via internet waarmee ik correspondeer en die weten ook wanneer het controletijd is. Zij reageren altijd heel lief, wensen mij sterkte en zijn ook daarna blij als het weer goed gaat. Ook ten opzichte van hen is het fijn om belangstelling te tonen en ik ben ook steeds blij voor hen als het weer goed is.

Ada

Half juli 2001, op 43-jarige leeftijd, werd er bij mij borstkanker geconstateerd, en begin mei 2002 heb ik m'n laatste chemokuur gehad. Tot dan was iedereen erg meelevend, hulpvaardig, bemoedigend en begripvol voor wat ik (maar ook mijn man en kinderen) hebben moeten doorstaan. Ik ben de hele periode een positief ingestelde mens geweest en als een "sterke" persoon heb ik me opgesteld.
Maar zodra de laatste kuur achter de rug is, begint de angst, de onrust van hoe het nu verder moet. De artsen, de vrienden, familieleden (gelukkig niet mijn eigen gezinnetje) zeggen dat ik nu genezen ben, en dat ik blij moet zijn dat het zo is afgelopen. Maar zo voelt het niet, integendeel zelfs. Maanden van behandeling zijn eraan vooraf gegaan en DIE periode voelde ik me veilig, gesterkt in het feit dat als de eventuele overblijvende kwaadaardige cellen in mijn lijf aangepakt werden.
Nu weet ik dat niet meer zo zeker, 3 lieve vriendinnen (leren kennen tijdens het herstel/balansprogramma) hebben uitzaaiingen, en 1 van hen is zelfs al overleden, terwijl ze alledrie een "betere" prognose hadden dan ik! Bovendien herinneren de littekens, de soms ondraaglijke pijn in mijn ribben, de altijd aanwezige vermoeidheid me dagelijks aan wat er achter me ligt.
Gelukkig is het niet zo dat ik iedere dag bang bent dat het terugkomt, maar tegen de tijd dat ik weer voor een controle moet, of een mammografie/echo gieren de zenuwen door m'n keel, want tegen die tijd voel ik allerlei andere pijntjes en knobbeltjes.
Jammer genoeg kan ik dit stukje maar met heel weinig mensen delen, de meesten vragen al niet eens meer wanneer ik weer op controle moet, laat staan dat ze naar uitslagen vragen! Dit maakt me verdrietig en soms voel ik me beschaamd dat ik nog steeds zo opzie tegen al die onderzoeken en controles.

Toch voel ik me een rijk mens! Ik mag nog steeds ook de fijne dingen meemaken, de wandeling door het bos, de zon op zien gaan, mijn meiden zien opgroeien, samenzijn met de man die me door dik en dun probeert te steunen. Kortom: ik ben veel bewuster geworden van alles wat er om me heen gebeurt en kan er ook mateloos van genieten! De angst hoort bij dit beeld, ik heb tenslotte heel veel te verliezen, en zolang ik dat kan zeggen, zullen alle controles en onderzoeken me schrik aanjagen.
Het zij dan maar zo! Het weegt tenslotte niet op tegen alle positieve dingen in mijn leven.
Wellicht herken je ook mijn verhaal en weet dat ook jij veel te verliezen hebt, waar door je toch extra druk maakt voor de controles!
Ik denk aan je!

Fieke

Je verhaal over de na-controles gelezen.
Je schrijft overigens fantastisch
En je kunt iemand perfect meenemen in jouw gevoelens.
De verwoording van jouw angst begrijp ik heel goed!
Het zou ook de mijne (kunnen) zijn.
Zelf kreeg ik dus een jaar geleden met borstkanker te maken.
De angst, de onzekerheid had mij totaal in de greep, vanuit mijn hoofd tot in mijn tenen.
Angst cirkelde door mijn bloedbaan, heen en weer, om, naar het scheen, nooit meer te verdwijnen.
Die wurgende greep vond ik nog erger dan de dreigende ziekte op zich.
Terwijl ik soms midden in de nacht door mijn tuintje liep, mijn hand de borst knedend waarin het kwaad zich genesteld had, liep ik handen wringend rond.
Wat er boven mijn hoofd hing, wist ik niet.
Wel heel dreigend dat zwaard van Damocles...
kopje onder ging ik.
Ik geloof in God als mijn Vader in de hemel.
Er zat voor mij gewoon niet anders op dan Hem erbij te betrekken.
Ik smeekte: niet om herstel, want ik wist amper wat ik had.
Wel vroeg ik om rust in mijn hart, want ik werd stilletjes aan gek van onrust.
Ook vroeg ik Hem of Hij mij de moed wilde schenken om bij de dag te gaan leven,
en niet alsmaar in die onzekere toekomst te staren.
Ik zocht mijn bed weer op.
Dwong mijzelf om die rotborst niet meer aan te raken.
Het piekeren was niet als op toverslag verdwenen.
God vraagt ook je eigen inzet bij hulp van Hem.
Ik trainde mij, dag bij dag.
En nu? Als men mij NU zou vertellen:
DAAR EN DAAR moet jij de komende tijd doorheen?
Uit pure angst zou ik mijn hoofd in mijn schoot leggen.
Zeker weten, dat kon ik nooit aan!
En toch? Ik kon het wel aan: de eerste onderzoeken, de eerste borstbesparende operatie,
uitslag niet goed, daarna ablatief.
Daarna de pijn, de moeite, mijn krachtsverlies,
ik lag daar maar te liggen op de bank, maandenlang.
Toch? Ik kon het, leven bij de dag.
Langzaam maar zeker krabbelde ik er boven op.
Ondertussen had ik God gevraagd of Hij mij wilde helpen dat ik niet
elke nieuwe morgen zou begroeten met: Ik had kanker, wat nu?
Het kostte opnieuw de nodige training, maar het lukte!
Volgende week is het weer mijn controlebeurt.
Ik zie deze rustig tegemoet.
Ik weet gewoon dat God mijn geboorte plande, ook de tijd weet wanneer Hij mij bij Hem wil halen.
Dan ga ik naar de hemel.
Natuurlijk blijf ik nog graag een poosje hier, genieten van het leven.
Maar ik kan/mag nu leven met een onuitsprekelijke vrede in mijn hart.
Wat er ook gebeurt: mijn leven is in Gods Hand.
Beste Nancy, ik wens jou ook deze vrede toe,
met heel mijn hart.
Dan kun jij die controles aan, zonder gebibber van top tot teen.
Voor mij, piekerpot die ik ben, was dit een heel groot wonder!
Het is haalbaar voor iedereen die op God vertrouwt

Mats

Ik!
Ik kan deze angst begrijpen. Na 7 jaar nog steeds angst hebben voor de controles!

En dan moet je weten dat ik niet eens kanker heb, of heb gehad. Ik ben "slechts" BRCA1 draagster.

Het is afschuwelijk om steeds weer voor de controles op te moeten draven. Natuurlijk, het is noodzakelijk maar daarom nog niet gemakkelijk.
Mede daarom heb ik voor preventieve verwijdering van mijn borsten gekozen.

Dus ... ja, ik kan het met elke vezel van mijn verstand, gevoel én mijn lichaam begrijpen!

Zwanet

Je verhaal gelezen, is altijd indrukwekkend, alleen lotgenoten begrijpen je verhaal en daar ben ik er 1 van.

Nelly

Bij mij moet het op 3 mei 2006 nog vijf jaar worden, maar geloof me vrij, als ze mij zullen zeggen "je bent genezen" zal ik deze uitspraak met een grote korrel zout beamen. Het is nu eenmaal zo, een kankerpatiënt heeft nooit meer een leven zoals het vroeger was. Ik heb altijd mijn onderzoeken in juni en in december. In juni zijn het de grote controles, zoals echografie van de lever, botscan, echografie en mammografie van beide borsten, ook van de gereconstrueerde borst, alsook om het jaar een uitstrijkje, dat sinds ik Nolvadex neem, steeds gestoord is, wat mij toch ook af en toe zorgen baart. Ook wordt er steeds een echografie van het abdomen genomen, waaronder ook de alvleesklier, waarop voor het ogenblik een cyste staat van 4 cm. Er wordt mij altijd gezegd, bij elke jaarlijkse controle, dat dit geen kwaad kan, deze cyste blijft wel gelijk in afmeting, maar ja, het baart mij ook soms zorgen.

Binnenkort op 9 december moet ik opnieuw naar mijn gynaecoloog voor een borstonderzoek en baarmoederonderzoek en hopelijk neemt hij opnieuw een uitstrijkje, want ik vind dat hij dit altijd net tegen zijn zin doet. Hij doet altijd zo vervelend als hij mij moet melden dat dit uitstrijkje gestoord is, maar daar kan ik toch ook niet aan doen hé. Ik zou ook liever hebben dat het allemaal goed zou zijn hoor!

Maar ik kom er nog eens op terug: iemand die nooit kanker gehad heeft, kan niet weten wat dit betekent. Het zijn enkel lotgenoten die mekaar tenvolle kunnen begrijpen en steunen.

Mieke

Long time no hear. Ik heb net je cursiefje gelezen en je hebt dat maar weer eens mooi verwoord. "Men" begrijpt er weinig van en dat zal zo ook altijd wel blijven vrees ik. Goede beslissing dat je gewoon naar huis gegaan bent, dat werk komt achteraf wel weer.

Ondertussen heb je je onderzoek gehad en ik hoop dat je een goede uitslag krijgt, zodat het weer voor een poosje relatief "rustig" kan worden in je hoofd.

Elly

Ik heb je cursiefje gelezen: bangelijk herkenbaar.
Iedereen die dit soort controles moet meemaken kan zich hier mee identificeren denk ik.

Chantal

Ik ben gisterennamiddag ook op controle geweest. Ik heb de hele voormiddag staan bibberen op m'n benen, kou geleden en toch klamme zweethandjes gehad. Bij mij is het nog maar mijn tweede mamo en echo na de operatie (partiële, okselevidement en 25 bestralingen). Ik ben weer goedgekeurd voor één jaar, 't is te zeggen op enkele banale dingen na,twee reuze cystes en zware littekenvorming. Niks ergs dus maar wel wat miserie, om de één of andere reden willen ze het vocht niet wegtrekken en blijf ik toch zitten met een ontevreden en pijnlijk gevoel. Enfin,ik hoop van ganser harte dat je controle een goed resultaat opleverde zodat je nu weer een poosje vrijer kunt ademen

Rita

Bijna een identieke ervaring kan ik hier neerschrijven. Woensdag 16 november moest ik op controle. 5 jaar terug werd ik behandeld voor borstkanker. En ook bij mij slaat de onrust telkens toe. Het vooruitzicht van "zo'n moment van de waarheid" heeft een zeer grote invloed op mijn handelen. Alles wordt weer relatief en dagdagelijkse beslommeringen verdwijnen weer op de achtergrond.
Alhoewel het dit jaar vrij goed ging... ik ben erin geslaagd niet te veel aan de controle te denken tot 2 dagen ervoor. Dan bekroop mij 's nachts de ongerustheid en was het hek van de dam.
Op die momenten probeer ik ook met collega's en vrienden over mijn bekommernis en angst voor slecht nieuws te praten. Maar verder dan een opmerking in de zin van "'t zal wel goed zijn, 't is altijd al goed geweest" en soortgelijke goedbedoelde uitspraken, gaat het gesprek niet. Ik heb nochtans lieve collega's en vrienden, die mij in de moeilijke periode 5 jaar terug, heel hard hebben gesteund.
Maar voor hen is de zaak voorbij en alhoewel ik soms wel behoefte heb om erover te praten, doe ik het niet om inderdaad niet over te komen als zielepoot.

Nu, ik ben blij dat de controle voorbij is en dat de mammo in orde was. Ik wacht nog even op de resultaten van het bloedonderzoek. Maar toch is de grootste spanning eraf. Al een paar jaar neem ik na de controle een dag verlof; zo heb ik tijdens de dagen voor de controle, ook iets leuks om naar uit te kijken en kan ik achteraf echt bekomen van de spanning.

Nu, 2 dagen later, gaat ik het leven weer zijn normale gang... of toch niet? Zou ik anders op vrijdagavond deze site bezoeken?

Dank voor je verhaal. Bij mij is het veel recenter, over 2 weken en 1 dag worden bij mij pas voor het eerst sinds de bestralingen mammografieën gemaakt. Ik denk er doorlopend aan, het heeft mijn leven totaal ontregeld. Ik hoop nog dat het wel zal zakken, na 2 jaar, dat je op een gegeven moment het zelfvertrouwen wel weer terug krijgt. Maar een bericht vandaag hier in Nederland op het nieuws, dat vrouwen die als jong meisje grote borsten hadden, al hadden ze verder geen overgewicht, een grotere kans op borstkanker hebben, maakte me éxtra nerveus. Ik had op mijn 13de al cup D, al was ik verder helemaal niet dik, en heb ik uiteindelijk op mijn 22ste mijn borsten laten verkleinen.

Ik weet niet of ik over 7 jaar nog zo nerveus zal zijn, maar ik denk het wel. En ik was erg blij jouw verhaal te lezen, want ook inderdaad die reacties uit de omgeving, echt van héél goede vriendinnen, inderdaad zo van o ja, vorig jaar om deze tijd werd er net kanker geconstateerd, maar nu is dat weer voorbij, het gaat toch goed met je? Ik ga me er steeds meer door terugtrekken.

Joan

Ja,ja,ik ken dat gevoel ook.Op 5 en 9 december is het voor mij ook zo ver:de grote controle...
Al denk je zo positief mogelijk, toch is er een stemmetje dat fluistert: en mocht ze nu toch iets vinden?
Wie het niet meegemaakt heeft kan zich dat gevoel helemaal niet voorstellen.Ik hoor ook vaak: je ziet er goed uit alsof de anderen willen vermijden dat je er over begint. Je ziet er stralend uit en daarmee is de kous af.
Natuurlijk is het veel leuker om dat te horen dan het tegendeel: je ziet er echt niet goed uit,hoor...
Ik mag wel van geluk spreken dat ik thuis enorm veel steun krijg en dat ik, telkens ik er over begin, niet te horen krijg: 't zal allemaal wel goed zijn. Ik heb het recht om mijn twijfels te uiten en dat doet deugd. Samen zijn we sterk...

Liliane

Je hebt een mooi stuk geschreven, daar kan ik moed uit putten! Het zal best heel moeilijk zijn om weer naar het ziekenhuis te gaan.

Maar zeven jaar kankervrij, daar teken ik alvast voor! Ik zit nu voor het eerst op deze site, was te stoer! Morgen moet ik naar de radiotherapeut voor controle, ik heb pas de laatste bestraling gehad.Ik ben toch zenuwachtig om er naar toe te gaan (niet raar).

Ik dacht er ook te gemakkelijk over, het heeft ook voordelen. Ik ga nog meer genieten! Lekker fietsen, zwemmen en nog veel meer!
Nancy, bedankt

Tiny

Ik ben pas een kleine twee jaar na de diagnose, maar ik begrijp je wel. En ik begrijp wat je voelt bij die schijnbaar doorkeuvelende omgeving, want dat voel ik dagelijks.
En zelfs familieleden verbazen zich als ik me eens uit over mijn zorgen "maar het is toch over? Tjonge wat een interesse hebben ze de afgelopen twee jaar getoond, dit soort reacties zeggen alles. En vooral de collega's ... vooral niks zeggen, niks vragen, zodat ik me nog bijna schuldig voel als ik het weer eens luchtig over kanker heb.
Ja, ik weet het ik ben jullie wandelende nachtmerrie ... en jullie kunnen uit de lerarenkamer opstaan en weglopen ervan maar ik niet ... en toch ben ik een normaal mens.

Anna Maria

Ik schuif het tot de laatste moment uit mijn gedachten, dan onderga ik het zonder te willen denken en voelen
Ik denk: "dan had het na het eerste of tweede jaar wel teruggekomen, niet na meerdere jaren.
Over 15 jaar verwacht ik eerder dat de kanker terugkomt. De onderzoeken lopen nog maar over een 15-tal jaren.

Ik koop een leuk weekblad zoadat de wachttijd voorbij gaat,
Soms ga ik in het restaurant iets lekkers drinken of eten
Even er tussen uit, niet denken, niet gehaast zijn

Bij de mammo ben ik ook niet ongerust
Dat is toch maar een gevecht om alle restjes van mijn borst op dat plankje te krijgen
De verpleegster van de mammo neemt de mammo maar onderzoekt mijn borsten niet
Maar dan komt de radioloog voor de kleurecho of warmte echo
Die man zei ooit: "ik zie iets"
Bij hem verga ik van de angst, ik volg elke mimiek in zijn gezicht
Als hij zegt "het is in orde (op het eerste gezicht)...
Hup, dan is alles weer voorbij
10 minuutjes zenuwen (soms laat hij lang op zich wachten en lig ik op die marteltafel te wachten)

Leren verstand op nul te zetten
Als er ooit weer slecht nieuws komt, dan gaan we er weer tegenaan
Zo angstwekkend als de eerste keer zal het niet meer zijn
We kennen onze kanker nu al, we zullen hem terug overwinnen als het moet
Angst is geen goede kameraad, we moeten vertrouwen hebben, de wetenschap heeft ons al zo veel geholpen

Sommigen houden een klein feestje als ze weer thuiskomen en alles is goed
Ik niet
Sommigen hebben bijvoorbeeld suikerziekte en moeten heel hun leven spuiten hebben
Of andere ziektes die niet te genezen zijn
Ik heb liever de ervaring van mijn kanker in mijn leven
Dan dat er iets met mijn kinderen zou zijn of dat ik nu in een burka in Afghanistan rondliep
We zijn uitverkoren in dit leven, we hebben "enkel" kanker gehad
Kanker is te genezen
Waarom moeten we dan die angst blijven voeden?
We zijn genezen het is in ons geval maar kanker, een ziekte die we overwonnen hebben, die we nu kennen
We zijn geen kankerpatienten meer
We zijn gezonde vrouwen

(natuurlijk zijn er ook momenten dat de angst de kop opsteekt
Maar die momenten moeten we niet voeden
We are survivors!

Rosa

Nou ik heb ook altijd de zenuwen hoor. Op 9 januari moet ik weer naar het ziekenhuis voor een check up.
Ik zeg soms wel eens tegen mensen of zelfs tegen mijn moeder dat ik het toch wel weer eng vind dan krijg ik als antwoord "Ach kind, alles is goed. Je ziet er toch goed uit en je voelt je toch goed!"
Dan zeg ik: "Ja, toen ze het ontdekten voelde ik me ook uitstekend, maar het zat toch in mijn lijf".
Met andere woorden niet zeuren het is toch voorbij.
Maar ik vrees dat het zo wel zal blijven. Het beheerst mijn leven niet de hele dag hoor maar soms komt het gewoon eventjes omhoog.

Judith

Je verhaal is heel herkenbaar. Zelf kreeg ik de diagnose borstkanker te horen toen mijn moeder net overleden was aan kanker. Ze was 78 en het was bij haar geen borstkanker. Ze had wel diverse soorten kanker gehad. Maar in 1998 dus, vlak voor Kerstmis kreeg ik het te horen. En ja, je wereld stort in. Ik ben blij dat mijn man erbij was, want ik hoorde dus echt niets meer van wat er daarna verteld werd. Daarna onderga je de operatie, borstbesparend, die keer, en de nabehandeling. Alles hebben ze weg kunnen halen. Mijn man en kinderen en natuurlijk ook de rest van de familie schrokken heel erg. Maar als alles achter de rug is en je de draad weer oppakt, lijkt het wel alsof iedereen vergeten is wat je hebt gehad. Alsof het een griepje was en je weer bent genezen. Ik denk dat, als je het niet hebt meegemaakt, je er ook niet over mee kunt praten. De Engelsen zouden zeggen: You haven't been there... Dat is soms moeilijk te verkroppen. Het maakte me wel kwetsbaar, moet ik zeggen.

De zenuwen voor iedere controle werden minder. Ik had het vertrouwen weer in mijn lijf teruggekregen. Echter, toen er 5 jaar om waren,in 2003, kreeg ik zoiets van: nu 5 jaar zijn voorbij, de kritieke zone, wanneer komt het weer terug? Om de een of andere reden kreeg ik die angst te verwerken. En helaas, een jaar later, in 2004, weer vlak voor Kerstmis, kreeg ik opnieuw de diagnose borstkanker. Ditmaal niet borstbesparend. Geen agressieve vorm, geen nabehandeling. Dat was dus wel positief. De kwetsbaarheid is erger geworden, kan soms om niets huilen. Zelfs nu, nu ik dit aan het typen ben. Ben ook angstiger geworden, heb minder vertrouwen in de toekomst. Durf niet meer zo goed jaren vooruit te denken, vraag me wel eens af of ik oma zal worden, dat soort dingen. Ik heb het er wel eens over met mijn man, maar toch.... Hij begrijpt het wel, dat wel.

Inmiddels hebben mijn beide zussen het ook al gekregen. Een zus bevestigd, een andere zus niet bevestigd, maar slechts het vermoeden. De primaire tumor was bij haar niet te vinden, alleen uitzaaiingen.
Ik kan er gelukkig goed met mijn beide zussen over praten, zij zitten ook "in het schuitje". Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht.
Ik probeer wel het positieve eruit te halen. Niets is alleen maar negatief, zeg ik altijd.
Maar ik ben nu wel erg bang geworden voor het najaar, zo tegen Kerstmis, als ik weer op controle moet. Ik hoop, dat als het weer gebeurt, dat het weer tegen Kerstmis is, want dan blijf ik alleen maar bang voor die tijd. Om tegen te gaan dat het weer gebeurt, laat ik overigens mijn andere borst preventief weghalen. Jawel, als het aan mij ligt in januari. Rond dezelfde tijd dus.

Margot

Lees het vervolg

nancy.wauters@borstkanker.net