Leven na kanker© Lucy |
|
|
Na plaatsing van een Cursiefje ('Tempo!') op deze site kreeg ik reacties van andere borstkankerpatiënten. Over het emotionele isolement dat herkend werd; over het gevoel de enige te zijn; over onbegrip uit de omgeving; met vragen naar tips voor verwerking, reacties vol emotie. Die reacties raakten me. Wat is er toch nog verschrikkelijk veel aan de hand als de behandeling van kanker voorbij is, terwijl van je verwacht wordt dat je gelukkig en blij de draad van je leven weer oppakt.
Maar wat is het gek dat we verwachten dat het überhaupt mogelijk is om gewoon door te gaan met leven. Alsof dat ziek zijn nooit heeft bestaan. Er is kanker in je lijf gevonden. Een klompje cellen dat er als de wiedeweerga uit moet, omdat het anders je dood zou kunnen betekenen. Dat zat in je lichaam! Als dan de behandeling voorbij is, dan zou je door moeten leven alsof er niets gebeurd is. Hoe kan dat nou? Tijdens de behandeling zijn de artsen met je lichaam bezig. De emotionele en psychische kant is nu niet de eerste prioriteit. Niet voor de artsen, niet voor jezelf. Maar na de behandeling is er geen begeleiding meer, dan is het 'klaar', terwijl je juist dan gaat beseffen wat er allemaal gebeurd is. Naast steun van gesprekken die ik had, vond ik een boek waarvan alleen al de titel mij geweldig oppepte: 'Handboek voor overlevers'. Steun en erkenning gaven mij weer lucht. Maar hoe zou het toch komen dat we in de 'gewone' maatschappij nooit iets horen over de gestaag groeiende groep mensen die moet beginnen aan een leven ná kanker? lucy@borstkankertrefpunt.nl . http://www.borstkankertrefpunt.nl/. Tips
|