Lente!

© Nancy Wauters - 4 maart 2011

Intussen zijn we alweer maanden verder en vandaag schijnt de zon voor de derde dag op rij. Niet dat het echt warm is, maar eindelijk een beetje gratis vitamine D van hierboven is welgekomen.

Ik heb niet meer gewauweld, maar toch nog eenmaal iets verdachts aan de kop gehad. Op een ochtend maak ik me klaar voor een nieuwe werkdag. Ik voel niets raars of afwijkends zolang ik binnen ben, maar eens buiten en op weg naar de autostaanplaats heb ik de onweerstaanbare neiging om naar links te lopen.
Rechtdoor stappen blijkt zo goed als onmogelijk en het heeft flink wat voeten op het voetpad om de garage te bereiken. Misschien zou een normale mens dan niet plaatsnemen achter het stuur en naar het werk vertrekken (54 km. verder), maar het komt eenvoudigweg niet bij me op om thuis te blijven.
Ik denk het zal wel weer over gaan zoals de vorige keer en rijd kordaat richting Mechelen.

Rijdend met de wagen, heb ik niet de neiging om naar links uit te wijken. Dat zet me ertoe aan om gewoon verder te rijden. Het omgekeerde zou me zeker op het idee hebben gebracht mijn karretje te keren en weer naar huis te rijden.
Nadat ik de wagen geparkeerd heb op de bedrijfsparking en naar het gebouw stap, ondervind ik alweer diezelfde neiging om naar links te stappen. Het is alsof iets me aldoor een duw geeft die me doet uitwijken.
Nochtans merkt geen van de collega's dat ik gek stap, tenzij ze natuurlijk altijd vinden dat ik gek stap ...

Als het rond de middag nog altijd niet over is, begin ik me toch wel zorgen te maken en zeg ik het tegen de collega waarmee ik een kantoor deel.
Ze vraagt of ik de huisarts al heb gebeld. Dat heb ik nog niet gedaan en ze maant me aan dat onmiddellijk te doen. Daarna snelt ze het kantoor uit om hulp te zoeken bij andere collega's.
Ik bedenk dat het misschien nog niet zo raar zou zijn om de huisarts te bellen en ik doe het. Hij heeft niet direct een idee wat er fout gaat, maar zegt dat ik best tot in de praktijk kom en zeker zelf geen auto meer rijd.
Twee collega's komen weer binnen stormen en vragen wat de huisarts heeft gezegd. Ik zeg dat ik naar hem toe moet en ook zij verbieden mij zelf te rijden. Soms heerst er hier een hard regime ...
Ik zie natuurlijk wel in dat ze gelijk hebben. Eén collega zal met mijn wagen rijden, de andere zal volgen in haar wagen. Eerst naar de huisarts, die het alweer over een mogelijke TIA heeft, maar eigenlijk toch geen definitief uitsluitsel kan geven. Dus ik verlaat de consultatieruimte en word dan naar huis gebracht. Daar worden zowel mijn auto als ikzelf vakkundig afgeleverd, waarna mijn collega's onmiddellijk de terugrit aanvatten.

Als ik weken later de neuroloog zie, kan hij me ook niet vertellen wat het is geweest. Je zou hier moeten zijn als het gebeurt zegt hij. Ik bedenk bij mezelf dat ik misschien moet vragen of ik een studio kan huren in het ziekenhis, hoewel, wie zou dat nu uit vrije wil doen? Tja, mocht ik onder de MR-scanner liggend een aanval kunnen uitlokken, dan zou het eenvoudiger zijn! Ook de EEG-scan laat niets verdachts zien, het zijn gewoon lastige en best wel angstaanjagende dingen waar ik mee blijft zitten omdat ik er geen verklaring voor kan krijgen.

Maar ik wou het even hebben over de lente. Die is - ondanks de barre winter - voor mij aangebroken toen ik op 1 februari het bijzonder goede nieuws kreeg dat mijn tumormarker daalt. Op de beelden was nog niet veel spectaculairs te zien, al meende ik zelf, toen de oncologe het vorige en het nieuwe beeld van de longen naast mekaar zette en de tumoren ging meten wel een lichte afname te zien.
Maar dat kon ook aan de coupe (snede) van het beeld liggen, zei ze.

Hoe dan ook, het is en was voor mij een geweldige mare om te delen met iedereen die van me houdt. Eindelijk nog eens goed nieuws, dat was al behoorlijk lang geleden. Ik mag nu ook 3 maanden wachten tot de CT scanner mij weer opwacht om nieuwe plaatjes te schieten. Oh, ik hoop dat ik op deze weg mag verder evolueren!

Wat voorafging

nancy.wauters@borstkanker.net