	27 nieuwe vragen Update 07-08-2011 Hoofdstuk Waar vindt u hulp? Update 31-07-2011
Wie zijn wij? \| Email \| Natarelle \| Medewerkers \| Steun deze site \| Meters & peters \| Partners \| Sponsors \| Privacy \| Forum \| Nieuwsbrief \| Kalender

Wij voldoen aan de HONcode, die staat voor betrouwbare informatie over gezondheid: Controleer hier .

Het verhaal Minogue, even taboedoorbrekend als taboebevestigend

Kylie Minogues aanvankelijke kankerdiagnose was nooit zo prominent in de kranten verschenen als de lezers haar ziektebeeld niet meteen associeerden met tragisch sterven. Deze emotionele slikreflex maakte het verhaal voldoende sensationeel om overal de voorpagina te halen en als hot item in allerhande tv-programma's op te duiken. Sommigen slaagden er zelfs in om er meteen een flashback van haar leven aan toe te voegen, als was Kylie's in memoriam bij deze geschreven. In die zin was het Australische verhaal jammer genoeg erg taboebevestigend, het paste in de soap.

Gelukkig heeft de diagnose voor Kylie inmiddels een andere invulling gekregen. Na verder onderzoek bleek haar situatie niet meer levensbedreigend. Voor veel mensen was dit uiteraard een opluchting, maar voor nog meer mensen een broodnodig doordenkertje. En daarom werkt het verhaal van Kylie ook taboedoorbrekend.

Het is helaas wel zo dat voor veel mensen de diagnose van kanker de bevestiging is van een nakende dood. Maar voor heel wat mensen betekent de kankerdiagnose geen doodvonnis, ze krijgen na een grondig onderzoek te horen dat ze meer kans hebben de ziekte te overleven dan eraan te overlijden. En dan maakt het taboe, het woord kanker plaats voor een groeiende dosis hoop. Hoop op overleving, hoop als bron van kracht om op te staan en verder te gaan. Natuurlijk blijft de doodsangst ook dan bestaan, want uiteindelijk weet je nooit zeker tot welke groep in de prognostische kansberekening je als kankerpatiënt behoort, maar de angst slaat nu niet meer om het hart en heeft zich gedeeltelijk getransformeerd.

De eerste schok bij het horen van het woord 'kanker' zou minder hard aankomen als de maatschappij een realistischer beeld had van deze ziekte. De patiënt en zijn omgeving zouden bij diagnose niet zo zwaar neergeknuppeld worden. De reacties zouden bedaarder, beheerster zijn en de patiënt zou met zijn twijfels en emoties beter terecht kunnen bij zijn dierbaren. Nu gedragen die zich immers van de weersomstuit erg vreemd als ze over de ziekte horen, hun lichaamstaal staat vaak haaks op de woorden die ze prevelen. Daardoor is de patiënt dan geneigd om zijn ziekte te minimaliseren of weg te moffelen, in een poging de relatie met familie en vrienden weer te normaliseren. Dat gedrag wordt dan op zijn beurt - verkeerdelijk - bestempeld als 'ontkenning'. Maar waarom zou de patiënt een andere respons hebben op het stigmatiserende woord 'kanker' als hij opgegroeid is in diezelfde maatschappij waar alles en iedereen zo nodig in een hokje moet worden gestopt?

De zwaar beladen inhoud van het K-taboewoord houdt een groot aantal andere mensen tegen om tijdig naar de dokter te stappen. Ze vrezen immers met het ergste geconfronteerd te worden en realiseren zich niet altijd dat er ook genezende behandelingen mogelijk zijn. Daardoor verliezen ze kostbare tijd en dat is in dit geval zeker niet wenselijk.

Kylie heeft door haar verschijning ook nog een ander halsstarrig beeld aan het wankelen gebracht. Mensen met een tumor zijn niet noodzakelijk weerloos of futloos, zij in ieder geval niet.