Jojo

© Nancy Wauters

Terwijl ik op het secretariaat zit, waar de nieuwe controle-afspraken voor oktober worden gemaakt, word ik opnieuw overmand door de emoties. De sterke Nancy die over alles wat haar ziekte aangaat kan praten (en schrijven), is momenteel spoorloos verdwenen.
Het kan me niet snel genoeg gaan, maar net nu hapert er wat met de bereikbaarheid van de dienst radiologie, passen de data niet zoals ik ze graag wil (onderzoeken en diagnose kort na elkaar) en moet ik me nog zitten verweren tegen bureaucratische regels waartegen ik het liefst van al flink zou beginnen schoppen.
Maar dank zij een gouden inval van mijn moeder raakt het agendaprobleem opgelost en kan ik eindelijk betalen en verdwijnen.

Samen met mijn moeder begeef ik me naar de kapel. Voor haar is en blijft haar geloof haar sterkste vangnet. Toen mijn broer op 9-jarige leeftijd werd aangereden door een dronken chauffeur en het niet overleefde, was het haar geloof dat haar er heeft doorgesleurd. Dat heeft ze altijd beweerd en ik geloof dat er veel van aan is.

Nu hang ik op mijn 41ste als een baby aan haar arm terwijl ze zelf met moeite haar tranen de baas kan. Begon het leven niet bij 40? In januari vorig jaar - nog onverdachte tijden - werd ik nog bedacht met enkele cadeautjes die toch deze boodschap ventileerden.
Ook al ben ik niet in onmiddellijk levensgevaar verklaard en is er op dit ogenblik nog steeds geen sprake van nieuwe chemotherapie, toch hebben we allebei een mokerslag van jewelste gekregen.

Ik begin sms-jes te krijgen: "Hé, laat eens weten wat het is geworden", "Heb je je uitslag al?", "Ik wacht in spanning". Ik moet dus beginnen met het verspreiden van het slechte nieuws. Ik heb veel supporters en ik ben er het hart van in dat ik hen moet teleurstellen. Het is alsof je als topfavoriet aan de beklimming van l'Alpe d'Huez begint en als laatste kneusje bent aangekomen. Na het goede nieuws van januari en april, rekent iedereen nu natuurlijk op een bevestiging en nog een extra verbetering van mijn toestand.

Maar eerst moet ik mijn jongere zusje van 23 bellen. Zij is op vakantie in Spanje en zit hoogstwaarschijnlijk in hoogspanning op mijn telefoontje te wachten. Voor ze vertrok, heeft ze me bezworen dat ik de waarheid moest zeggen, ook al zou die niet positief zijn. Ik heb haar dat voor haar vertrek ook beloofd, maar nu ik haar aan de lijn heb, kan ik het gewoon over mijn hart krijgen.
Dus zeg ik dat ik een status quo heb, maar wel van medicatie moet veranderen. Dat vindt ze verdacht en vraagt herhaaldelijk of dat het echte verhaal is. Ik houd vol, ook al kost het me veel moeite.

Maar ze heeft het gehoord aan mijn stem, aan de inconsistentie van status quo en toch van medicatie moeten veranderen. De volgende dag belt ze mijn moeder en komt het zo toch te weten. Gelukkig heeft ze haar vriend bij zich, ik zou het vreselijk vinden mocht ze daar nu alleen zijn.

Dan begint het ge-sms. Ik stuur iedereen een berichtje die dat gevraagd heeft en ben zo een tijdje bezig. Op dit moment is het wel het beste communicatiemiddel. Je hoeft er niet direct over te praten en toch kan je een gesprek hebben.
Mijn beste vrienden en nauwste familieleden bel ik wel op, hun stem horen doet me goed, wat ze zeggen ook.

De volgende dag is gelukkig een zaterdag en ik hoef niet naar het werk, bovendien heb ik ook maandag nog een dag vakantie genomen.
I get knocked down, but I get up again. hanteer ik de laatste tijd zowat als mijn lijfspreuk, al twijfel ik dit weekend wel aan het vervolg ... you will never keep me down.
Maar uiteindelijk slaag ik er in het lange weekend toch in min of meer van het nieuws te herstellen en weer tot de normale Nancy te transformeren die naar de dagelijkse uitdagingen van het werk terug kan.

Ik begin ook met de uitvoering van mijn plan om niet enkel de raadgevingen en voorschriften van mijn oncoloog te volgen.

Dank zij een artikel uit Leven, dat me door een collega wordt doorgespeeld, kom ik op het spoor van een huisarts gespecialiseerd in voeding bij onder andere kanker.
Hij voldoet aan de 2 voorwaarden die ik stel:

• Hij moet een gediplomeerde geneesheer zijn. Ik wil mijn leven niet in de handen van een of andere charlatan leggen.
• Hij moet ook de traditionele kankertherapieën voorstaan. Als hij me vertelt dat ik alles van het ziekenhuis maar moet vergeten, houdt onze onbegonnen relatie op datzelfde moment op.

Dat wil ik ook, alle artsen die aan mijn lijf zitten, willen dat ik er iets mee doe of dat ik met regelmaat iets in mijn mond stop, moeten dat van elkaar weten. Zo ben ik zeker dat ik geen therapieën volg die elkaar eerder bestrijden dan versterken.

De volgende stap is nu dus zo snel mogelijk die arts contacteren en zien of hij me helpen kan...

Lees het vervolg

nancy.wauters@borstkanker.net