	27 nieuwe vragen Update 07-08-2011 Hoofdstuk Waar vindt u hulp? Update 31-07-2011
Wie zijn wij? \| Email \| Natarelle \| Medewerkers \| Steun deze site \| Meters & peters \| Partners \| Sponsors \| Privacy \| Forum \| Nieuwsbrief \| Kalender

Wij voldoen aan de HONcode, die staat voor betrouwbare informatie over gezondheid: Controleer hier .

Een half jaar later

Vanavond ga ik voor de vierde keer op rij de acteurs van het schooltoneel grimeren. Het is een geknipt baantje voor mij, want het vergt niet te veel en het geeft me toch de mogelijkheid om te participeren en mensen te leren kennen. Vorig jaar immers lag ik rond deze tijd in het ziekenhuis en was ik niet beschikbaar. Niet voor school en helaas evenmin voor mijn zoontje.

Nu lijkt de chemo al mijlenver weg, ook al is die nog maar 6 maanden geleden stopgezet. Ik heb mijn blos en haar terug en bovenal een dosis energie. Dat gebeurde trouwens al heel vlug, want enkele weken na mijn laatste baxter ervoer ik een enorme energiestoot. Het leek wel een vulkaanuitbarsting. Met gevulde longen en vastberaden tred herverkende ik tuin en omliggende straten en las ik mijn zoontje weer gezwind verhaaltjes voor. Ik genoot van bezoekjes aan familie en vrienden en kraamde uit hoeveel beter ik me voelde.

Energie krijgen kan bevrijdend werken en geeft een licht euforisch gevoel. Bovendien had ik ondertussen allang de attitude aangenomen om elke sprankel kracht te benutten. Toch merk ik dat mijn energiepijl van vroeger zelfs nu nog niet bereikt is. Ik kan veel doen, maar de recuperatie laat op zich wachten. Een te grote inspanning, poetsen of eens uitgaan, het laat zich de volgende dagen gevoelen. Maar de omstandigheden laten het me gelukkig toe om mijn activiteiten te doseren en dat doe ik dan ook. Het is nu eenmaal de tol van de toxische chemo en daar leg ik me bij neer.

Trouwens, ik mag zeker niet klagen. Het gaat goed met mij. Of zoals de dokter het formuleerde bij mijn laatste medische check-up : "Patiënte stelt het subjectief goed en is klachtenvrij". Het is een mooie en bondige samenvatting waar ik alleszins mee verder kan. En dat geldt eveneens voor mijn dierbaren.
Maar zo simpel is het nu ook weer niet altijd.

Sinds een jaar leiden ons gezin en ik, een ' twee-sporen-bestaan'. Het blijft gissen wat de toekomst brengt.
Iedere dag opnieuw besef ik dat elk alarmerend symptoom me naar de afgrond kan brengen. Als ik bovendien tot de pechvogels behoor, dan komt de dramatische afloop alleen maar dichterbij, want wie hervalt doet dat meestal snel.
Maar…mijn man en ik weten ook dat ik volgens de statistische berekeningen meer kans heb om te overleven dan niet. Een mooie toekomst, waar we kunnen aan bouwen, mogen en willen we dus evenmin uit het oog verliezen.
Elke droom en ieder plan dat hier opborrelt, of het nu geestelijk of materialistisch van aard is, baadt daardoor in dat, moeilijk te verdrijven, dubbel perspectief.

Het blijvend moederschap baart me natuurlijk het meest zorgen en speculaties daaromtrent zijn weinig bevredigend. Ik probeer die gedachten daarom zoveel mogelijk het hoofd te bieden en te zorgen voor quality-time met mijn zoontje in het heden. Een keer ben ik wel met de notaris gaan praten om af te tasten of ik niets over het hoofd zag, want toekomstgericht kan ik op dit moment weinig andere concrete dingen doen voor mijn familieleden.

Daarnaast heeft mijn rechterarm blijvend functieverlies door de volledige okselklieruitruiming. Ik ben uitgesproken rechtshandig en dat betekent dat ik bepaalde dingen niet meer mag of kan doen. Beeldhouwen is niet meer mogelijk, maar het is evengoed lastig om mijn zoontje achter op de fiets te tillen of om een weerspannige pot confituur te openen. In sommige omstandigheden laat ik waarschijnlijk een weinig hulpvaardige indruk achter, want de meeste mensen kennen de onderliggende reden niet.

Maar het is niet allemaal kommer en kwel.
Inmiddels gebruik ik mijn linkerarm al veel efficiënter en heb ik mij op andere en fysiek lichtere bezigheden toegelegd. Mijn oude job heb ik niet terug opgenomen, omdat die te belastend is. Er zijn nieuwe uitdagingen, waar ik veel plezier uit put. Door bepaalde activiteiten te laten vallen, komt er immers tijd en ruimte vrij voor andere. Het zou zonde zijn om dat niet in te zien, want de lust en de zin om mij ergens op toe te leggen ben ik onderweg zeker niet verloren. En het is soms verrassend om te zien wat er plots aan de oppervlakte komt, al zeg ik het zelf.

En al had iedereen voorspeld dat ik op mijn leeftijd door de chemo definitief in de menopauze zou duikelen, dat is niet gebeurd. Twee maanden na het beëindigen van mijn behandeling heeft mijn hormonale huishouding zich klokvast hernomen. Met mijn hormoonongevoelige tumor beschouw ik dat als een cadeau. Zo te zien heb ik dus koppige eierstokken, het zijn misschien die van mij.

Ook zijn we de afgelopen periode er met ons drietjes al een paar keer tussenuit getrokken. Naar een zandstrand - ja, in bikini - en naar een paar leuke plaatsen die plots in onze gedachten opdoken. De trip in eigen land met huifkar en paard 'Charley' was daarvan de meest beklijvende, waarschijnlijk omdat we zoiets nog nooit eerder hadden overwogen

Al hebben het afgelopen jaar tal van emoties gepiekt, depressief ben ik niet geworden. De chemo blijft me wel bij als een scharniermoment in mijn leven. Wat ik tijdens die periode , die symbool staat voor de strijd op leven en dood, heb gevoeld en geleerd, zal ik wellicht nooit vergeten. De combinatie van de confronterende diagnose, het prille moederschap en de zware behandeling was intens. We vochten om ons hoofd boven water te houden en de directe omgeving ging in dat gevecht mee of niet mee. Ik heb aan den lijve moeten ondervinden dat dit een wereld is waar de sterken zegevieren en dat je als zieke soms op de rem moet gaan staan als je wil dat men niet over je heen loopt.

Ik heb me nooit de vraag gesteld 'waarom ik?' omdat ik mij evengoed de vraag kan stellen 'waarom ik niet?' Tot nu toe heb ik al iedere ochtend zin gehad om op te staan en dat is, wat mij betreft, misschien het belangrijkste. Het maakt de situatie voor ons allemaal alleszins veel gemakkelijker en zo te zien volgen de leuke en boeiende dingen dan wel vanzelf.