|
Update 14-08-2010
32 nieuwe vragen Update 01-09-2010 Pink Ribbon Bal Moderne op zondag 26 september |
|
| Wie zijn wij? | Email | Natarelle | Medewerkers | Steun deze site | Meters & peters | Partners | Sponsors | Privacy | Forum | Nieuwsbrief | Kalender | ||
|
Wij voldoen aan de HONcode, die staat voor betrouwbare informatie over gezondheid: Controleer hier . |
Met gemengde gevoelens© Brigitte Clerinx |
|
|
Ook voor mij viel in januari 2001 het verdict: borstkanker. "Dit is héél ernstig!" zei de chirurg. "Het is een mastitis carcinomatosa!" Invasief, ductaal, zo bleek. De voorgestelde behandeling bestond uit eerst 4 chemokuren om de tumor van 4.6 cm wat in te dijken, gevolgd door een mastectomie van de linkerborst. Na de operatie bleek uit het onderzoek van de okselklieren dat er 3 aangetast waren, zodat ik nog driemaal 2 chemokuren bijkreeg om uiteindelijk te eindigen met 25 bestralingen over 4 velden. Dat jaar verwerkte ik met ongelofelijk veel moed, met heel veel steun van familie en kennissen, en gesteund door de liefde van mijn man. Iedere derde maand moest ik op controle bij de oncoloog en telkens was het een hele opluchting te horen dat de uitslagen van het bloedonderzoek, de mammo- en echografie, de RX van de longen enz., goed waren. Zo ook in oktober van het voorbije jaar. Bijna 3 jaar na het stellen van de diagnose! Zou er dan toch volledig herstel zijn? Ik voelde een nieuwe dosis moed en energie voor een nieuwe uitdaging! In september 2003 werd een vriendin van me geopereerd wegens borstkanker. Omdat zij de angst en de stress niet wou meemaken, zoals bij haar moeder, om enkele jaren later dezelfde diagnose te horen voor de tweede borst, heeft zij beide borsten laten amputeren, maar gelijktijdig ook een DIEP FLAP borstreconstructie laten doen. Uitzonderlijk moedig van haar! Toen ik haar enkele dagen later een bezoekje bracht, was ik erg verwonderd over de verfijndheid en het mooie resultaat van dergelijke ingewikkelde langdurige micro- chirurgische ingreep. En meteen wist ik het! Als zij dat aankon, waarom zou ik dan geen enkelvoudige borstreconstructie aankunnen? Maar anderzijds, ik voelde me nu goed, ik had weer de kracht om alledaagse dingen te doen, om weer te sporten, om weer te genieten van het leven. Zou ik me niet opnieuw naar af begeven met zo een operatie? Ik zat met heel wat twijfels.Vond ik het wel zo erg om zo verminkt door het leven te gaan? Ik kon er me toch op kleden, de lingerie was toch wat fraaier geworden. Mijn man had toch ook nooit enige blijk van afkeer getoond. Ik ben er toch niet minder vrouw door… Ik geraakte er niet uit en besloot dan maar aan de oncoloog te vragen wat hij ervan dacht. Onmiddellijk enthousiasme natuurlijk: "Het licht staat op groen, mevrouw. De laatste onderzoeken zijn geruststellend. Zal ik u een afspraak maken bij de plastisch chirurg?" En zo zat ik een week later bij de plastische chirurg in de wachtkamer. Met gemengde gevoelens… De goede reputatie van deze dokter werd nog versterkt door zijn subtiel onderzoek, zijn rustige natuur, het zelfvertrouwen dat hij me gaf. "Geen enkel medisch of fysiek bezwaar, mevrouw. Er heeft net een mevrouw geannuleerd, die het roken niet kan laten. Wil u op 16 december in haar plaats?" Ik moet zeggen dat ik even panikeerde. Zo snel hoefde het nu toch ook niet! Maar waarom nog uitstellen? Mijn echtgenoot had geen enkel probleem met de datum. We hadden toch nog niets gepland met de nieuwjaarsdagen. Voordien hadden we besproken dat hij me de vrije keuze liet. Nu vooruit dan maar, niet langer getalmd! De eerste dag na de ingreep was ik echt wanhopig en dacht ik bij mezelf: "wat heb ik nu gedaan?!" De pijn was niet te onderschatten, ik miste elk fysiek comfort, moest steeds op mijn rug liggen, kon me nauwelijks bewegen…De verpleegster en dokters waren erg vriendelijk en inschikkelijk. Maar toch dacht ik: " is het die moeite, die inspanning wel waard?" Tot ik mezelf de volgende dag voor de eerste keer in de spiegel zag en tot mijn eigen verbazing hoorde ik me zeggen: " Dit ben ik! Brigitte!" Toen pas besefte ik dat ik de voorbije drie jaren mezelf een positief zelfbeeld had voorgehouden om me goed te voelen, om de anderen een goed gevoel te geven, om te overleven, maar ik was toch een stukje van mezelf, een stukje vrouw kwijt! Dit is een wedergeboorte. Dit spiegelbeeld is me meteen vertrouwd, er hoeft zelfs niets aan toegevoegd. Ik ben weer gaaf, ik ben weer mezelf… Dank je vriendin, dank je dokters... brigitte.clerinx@pandora.be |