De psychische marteling van controles

© Nancy Wauters

Ik ben nu naar huis gestuurd met een ferme spuit Zoladex in mijn buik (gelukkig kreeg ik de spuit maar te zien nadat de dokter de medicatie in mij had "geschoten") en het eerste voorschrift voor Aromasin. Voor beide geneesmiddelen moet je een erkenning derdebetalers-regeling aanvragen bij de adviserend geneesheer van het ziekenfonds. In geen tijd heb ik het attest met zijn toestemming in mijn brievenbus. Dan kan ik met die toestemming naar de apotheek en krijg ik mijn medicatie zelfs helemaal gratis. Maar het gratis in de wacht slepen van deze artikelen geeft me allerminst het gevoel iets gewonnen te hebben.

Al snel na het opstarten van de Aromasin, begin ik last te krijgen van de kenmerkende spier- en gewrichtspijnen. Ik kan nu ook voelen wat mijn moeder al vele jaren moet voelen door haar artrosepijnen, het is allerminst een prettig gevoel.
De pijn situeert zich vooral rond mijn knieën, maar regelmatig ook in mijn voeten en handen. 's Morgens kom ik omgekeerd de trap af als iemand die tweemaal zo oud is, maar gelukkig verbetert de beweging de pijn en gaat het de ene dag toch beter dan de andere.

Vanaf het einde van de bestraling beginnen de regelmatige controles weer te lopen. Ik verneem dat ik driemaandelijks oncologisch en neurologisch zal worden getest.
De eerste controle staat gepland voor midden januari. Ik heb dan ongeveer drie maanden hormoontherapie genomen (Zoladex + Aromasin) en naast een bloedcontrole, word ik ook getest in de MR-scanner (hersenen) en de CT-scanner (longen en lever).
Ik krijg een afspraak voor dinsdag 22 januari en voor woensdag 23 januari bij de dokter. Dat blijkt ongelooflijk belangrijk voor me te zijn. Ik moet binnen de kortste keren weten wat de tests hebben uitgewezen of ik ga er helemaal onderdoor van de stress.

Op dinsdag 22 januari meld ik me nuchter aan op de afdeling Radiologie. Enkele dagen eerder ben ik ook al even langs geweest om bloed te laten nemen. Zo weet ik zeker dat ik morgen het volledig plaatje te horen zal krijgen.

Eerst moet ik onder de MR-scanner. Een MR-scan bestaat uit 2 delen. Voor het eerste gedeelte wordt er geen contrastvloeistof toegediend, maar halverwege het onderzoek word je uit de scanner geschoven, plaatsen ze een infuus, dienen de kleurstof toe en gaat het onderzoek verder.
Zoals zo vaak loopt de plaatsing van het infuus niet van een leien dakje. Ik heb aan mijn chemotherapie heel fragiele aders overgehouden en wat volgt is een steekspel in mijn elleboog en hand en het duurt een eeuwigheid vooraleer het infuus eindelijk geplaatst is. Dit zal weer resulteren in enkele weken met pijnlijke aders op mijn hand.

Nochtans is de remedie simpel: als ik rechtop zit voor de plaatsing van het infuus gaat het ook niet zo gemakkelijk maar lukt het toch altijd beter, sneller en minder pijnlijk. Maar door mijn hoge stressniveau heb ik me gewoon als een gehoorzaam hondje onmiddellijk op het mij aangewezen scannerbed gelegd, zonder vragen te stellen, zonder voor te stellen eerst het infuus te steken.

Als de MR-scan is afgelopen, word ik weer naar de wachtzaal verwezen in afwachting van de CT-scan. Gelukkig is het infuus blijven steken, zodat het hele gedoe niet nog eens van voren af aan moet herbeginnen.
Na de CT-scan ben ik klaar met alles en kan ik naar huis.

Thuis neemt de stress niet echt af. Ik heb er geen enkel idee van wat ik de volgende dag te horen zal krijgen. Ik voel me goed, niemand ziet aan me dat ik ziek ben, maar ik heb er geen flauw benul van wat die drie dingen in mijn longen aan het aanrichten zijn of hoe het in mijn hersens gesteld is.
Dat kan je alleen zien op die magische foto's die voorlopig nog onbereikbaar voor me zijn.

23 Januari brengt eindelijk de verlossing. Ik heb een afspraak met mijn radiotherapeut. Als ze me uit de wachtzaal komt halen, kan ik aan haar gezichtsuitdrukking in elk geval niet zien hoe ik ervoor sta. Nu ja, ik kan moeilijk verwachten dat een dokter een patiënt juichend of huilend uit de wachtzaal komt halen.
Ik kom binnen, schud haar de hand, ze schudt mijn moeder de hand die in moral support is meegekomen (en het ook niet aankan om buiten of thuis te moeten zitten wachten op mijn resultaten) en vraagt hoe het gaat.

"Dat hoop ik van u te vernemen" zeg ik met een flauw glimlachje. We gaan zitten aan haar bureau. De bloedresultaten zijn in elk geval al goed. Ik zie dat de teller weer op 12 staat, wat mij al gerust stelt. Ik zeg er niets van, want we zullen over dat punt wel nooit dezelfde mening delen.
Dan komt het grotere werk met eerst de foto's van mijn hoofd. Gelukkig zien we dat mijn hersenen er nog zijn, maar, veel belangrijker, dat er niets aanwezig is dat niet in mijn hoofd thuis hoort. Dat is al zeer goed nieuws.
Dan bekijken we de longen. Daar constateren we een onverhoopte verbetering; de drie kleine tumoren zijn in omvang gehalveerd. Dat is een zeer goede reactie op een dergelijke korte behandeltermijn en ik word overspoeld door een gevoel van gelukzalige opluchting. "Het werkt, het werkt" juich ik in mezelf.

Ik laat me met plezier nog eens klinisch (fysiek) onderzoeken door de dokter, ook al vraag ik me daarbij altijd af waarom ze dat nog doen als er al een hele fotoreportage beschikbaar is. Maar het hoort blijkbaar bij de doktersstiel en het geeft ook altijd de gelegenheid om nog wat vragen te stellen en vragen van de dokter te beantwoorden.

Nadien worden er afspraken gemaakt voor de volgende controles die zullen plaatsvinden in april, al moet ik tussendoor ook nog eens naar de neuroloog die zal controleren of mijn hersenactiviteit nog steeds op peil staat. Daar maak ik me niet echt zorgen over, op de foto's hebben we gezien dat mijn hersenen in orde zijn en zowel motorisch als intellectueel heb ik het gevoel dat alles nog prima werkt.

Lees het vervolg

nancy.wauters@borstkanker.net