Boos!

© Nancy Wauters - 7 augustus 2010

Naarmate de tijd vordert na de operatie, maakt een enorme kwaadheid zich meester van me. Ik ben boos, woedend eigenlijk omdat het maar fout blijft gaan.

Ik zit met uitgezaaide kanker, probeer me voor te bereiden op wat er allemaal kan gebeuren: verslechtering van de toestand, wisseling van hormoontherapie, overgang naar chemotherapie, alles in relatie tot de kanker kortom.

Maar dan word ik plots weer van mijn sokken geblazen omdat een long vocht is beginnen hamsteren. De shock, de pijn, de mentale klop op mijn hoofd door deze onverhoopte wending is zo groot dat ik er niet echt over geraak.
Ik blijf ook erg moe, iets waar ik ook niet op gerekend had. Vóór de operatie geen tijd gehad om bij de consequenties stil te staan, maar het duurt verdomd lang voor ik me weer wat beter begin te voelen.
Van de fysiotherapeut hoor ik dat het 6 tot 12 maanden kan duren vooraleer mijn long weer volledig hersteld zal zijn. En inderdaad, 2 maanden na de operatie puf ik nog steeds.

Ik voel hoe een grote opstandigheid tegen deze nieuwe onrechtvaardigheid zich meester van me maakt. Wanneer gaat dit eindelijk eens stoppen? wanneer krijg ik eindelijk nog eens positief nieuws?

Ik wend me tot de psycholoog en huil er tranen met tuiten.
Hoewel mijn lichaamstaal het niet direct aangeeft hoort ze de boosheid in wat ik zeg. Die boosheid moet je uit je lijf krijgen.
Ja ... maar hoe? vraag ik me luidop af.

Gebruik je muziek (ik ben altijd een geweldige muziekfanaat geweest), pak die gitaar vast en ram er eens goed op, schreeuw je boosheid uit in huis of buiten in de natuur!
Ze heeft gelijk, dit gevoel moet ik kwijt raken, maar ik heb momenteel geen zin in muziek, gitaar of schreeuwen. Ik wil alleen op de sofa liggen en af en toe de tranen de vrije loop laten. Dat blijkt ook een optie te zijn. Uiteindelijk moet je doen wat je het beste helpt is de boodschap.

Mijn adagium I get knocked down, but I get up again. You're never gonna keep me down is even ver weg, maar ik wil en zal het terugvinden. Drie maanden is het eindelijk zover en voel ik me sterk genoeg om weer te gaan werken. Weet ik veel dat er slechts één maand voorbij zal gaan of de oncoloog zal alweer slecht nieuws voor me hebben...

Wat voorafging

Lees het vervolg

nancy.wauters@borstkanker.net