Even Sinead O'Connor

© Nancy Wauters

Een paar weken later is het zover, we gaan beginnen aan de bestraling van mijn hersenpan. Net zoals vorige keer moet daarvoor eerst een simulatie gebeuren. Tijdens deze simulatie zal ook het masker worden gemaakt dat ervoor zal zorgen dat ik elke bestralingssessie op precies dezelfde manier op de tafel zal liggen.

De verpleegkundigen die in de simulatieruimte aanwezig zijn, zijn oude bekenden. Ze begroeten me met heel veel warmte. Dat doet me erg veel deugd, maar ik wou echt dat ik hen in een andere context opnieuw tegen het lijf was gelopen.

Ik ga volgens hun aanwijzingen op het bedje liggen en vervolgens komen ze eraan met een warme doek die ze over mijn gezicht draperen. Ze gaan elk aan één kant staan, waarschuwen me dat het even gaat trekken en dat doet het inderdaad.
Het doek wordt langs beide kanten aangetrokken, naar beneden gebogen en vastgeklikt. Het koelt heel snel af en verstijft rondom mijn neus, kin en de rest van mijn gezicht. Gelukkig zit het helemaal vol kleine gaatjes en worden er grotere gaten gemaakt aan de neusgaten en de mond. Anders zou je je wel eens heel erg benepen kunnen gaan voelen.

Als het masker zich helemaal goed gevormd heeft, doet de radiotherapeut haar werk en worden er markeringen op het masker aangebracht.
Dat is natuurlijk wel een positief element van deze techniek. Stel je voor dat je zo lang de bestraling duurt met oorlogsstrepen op je kop moet rondlopen; dan toch liever het masker.

Na nog enkele dagen wachten omdat de bestralingsgegevens nu precies moet worden berekend door fysici, word ik verwacht voor de eerste bestralingsbeurt. Het verplichte verwisselen van bovenkleding naar kamerjas die voor elke borstbestraling nodig was, is dat nu niet meer.
Ik mag alles aanhouden en geheel gekleed plaaatsnemen op de tafel.

Het is wel even wennen aan de manier waarop je wordt gepositioneerd en vervolgens aan de tafel bevestigd. Gelukkig gaat dat met een snel kliksysteem. In mijn onwetendheid, had ik mij op voorhand allerlei scenario's voor de geest gehaald waarbij er onder meer vijzen en electrische schroevendraaiers aan te pas kwamen om het masker vast te schroeven. Aan verbeeldingskracht heb ik blijkbaar nog steeds geen gebrek.
Toch ben ik blij dat ik niet lijd aan claustrofobie want in een kleinere ruimte dan dit masker kan je eigenlijk niet worden opgesloten.

Nadat de verpleegkundigen de bestralingsruimte hebben verlaten, word ik eenmaal aan de linkerkant bestraald en eenmaal aan de rechterkant. Alles samen duurt het nauwelijks enkele minuten.

In het begin gaat alles goed, maar gaandeweg ga ik inderdaad wat misselijkheid ontwikkelen en voel ik me in het geheel niet meer zo goed. De 22 beurten die me vóór we begonnen weer peanuts leken, blijken in de praktijk niet mee te vallen en naarmate het einde nadert, sleep ik me steeds moeizamer en met meer tegenzin naar het ziekenhuis.
Ik krijg ook last van oorpijn die uiteindelijk uitloopt op een verbrande gehoorgang waarop zich een ontsteking ontwikkelt. Gelukkig kan de oorarts die ik consulteer ervoor zorgen dat het tij zich keert en dat ik geen blijvende gehoorschade overhoud aan mijn bestralingsavontuur.

Mijn haar begint ook uit te vallen en ik contacteer de kapper die voor de pruik gaat zorgen voor de tweede keer. Ik had hem al eens over de vloer gehad toen mijn haar er nog heel bosrijk bij stond, zodat hij kon zien hoe ik er vóór de bestraling uitzag, maar nu moet hij komen om de laatste strijdbare haartjes van het slagveld te scheren en de pruik die ik vorige keer al heb gekozen te modelleren.

Deze mens pakt het enorm goed aan. Hij komt gewoon thuis bij me langs en slaagt erin om binnen de kortste keren een gespreksonderwerp te vinden dat de klant duidelijk interesseert. Dat doet hij dank zij een enorme opmerkingsgave. Hij scant wat er in de woonkamer aan bespreekbaar materiaal beschikbaar is en heeft zo bijna onmiddellijk een geschikt onderwerp te pakken.
In mijn woonkamer, staat hij direct bij de CD kast en daar gaan we aan de praat over Bruce Springsteen, U2, R.E.M., mijn eigen pogingen om gitaar te leren spelen, enz.

Ondertussen doet hij zijn werk en voor ik het goed en wel besef, ben ik helemaal getransformeerd in Sinead O'Connor tijdens haar haarloze periode, al moet ik bekennen dat ik van haar geen enkele CD in huis heb.

Dan komt de pruik eraan. Hij plaatst ze op mijn hoofd en vraagt me naar een spiegel te snellen en te vertellen wat me het eerst opvalt als "Neen - dit ben ik absoluut niet".
Ik moet geen seconde twijfelen, mijn oren zijn met de pruik volledig met haren bedekt en normaal wordt er altijd netjes rond gekapt. Dat is dan ook wat er gebeurt, de pruik wordt netjes bijgesneden en ik onderga opnieuw een transformatie naar Nancy Wauters, maar dan met een lichtjes vernieuwd kapsel.

Ik ben echt heel tevreden met het resultaat en later blijken ook mijn familieleden en vrienden onder de indruk van het vakmanschap van mijn pruikenkapper.
En dat is maar goed ook, want intussen zijn we tien maanden verder en draag ik die pruik nog steeds elke keer als ik het huis verlaat.

Lees het vervolg

nancy.wauters@borstkanker.net