Anastacia

Anastacia ... ik kende haar muziek wel van grote hits als Outta love, Not that kind, Paid my dues, waarbij ik wel onder de indruk kwam van die formidabele stem, maar toch niet zo hard dat ik snel naar de winkel holde om aldaar een cd van haar aan te schaffen. Dat moet ik tot mijn spijt eerst even bekennen.

Er veranderde iets toen ik vorig jaar in januari hoorde dat zij op 30-jarige leeftijd gediagnosticeerd was met borstkanker. Dat gevoel van lotsverbondenheid dat (ex-)kankerpatiënten zo vaak schijnen te hebben, maakte zich nog maar eens van mij meester.

Ik surfte prompt naar haar website en stuurde zelfs een e-mail om haar het allerbeste te wensen. Een e-mail die ze wellicht nooit onder ogen heeft gekregen, maar toch, het gaf me een goed gevoel het te kunnen doen.

Sindsdien hoorden we niets nieuws meer van of over haar. Als ik toevallig op de radio eens een van haar hits uit 2001 of 2002 hoorde, vroeg ik me wel altijd af hoe het haar verging in haar therapie, welke behandelingen ze zou moeten ondergaan, hoe ze zich erbij zou voelen.

De dingen, kortom, die je je spontaan afvraagt als je hoort dat er weer eens iemand tegen borstkanker moet strijden.

Het was wel duidelijk dat al haar energie naar het gevecht tegen de ziekte ging. Geen interviews, geen optredens, geen nieuwe platen.

Daarmee kon ik me erg identificeren. Tijdens de 8 maanden dat mijn therapie duurde, dacht ik ook niet aan de beslommeringen van het werk. Ik zag, hoorde en las héél veel lieve en betrokken collega's, maar we bespraken daarbij nooit de knelpunten van een of ander project. Neen, de vijand die zich van mij meester trachtte te maken, moest met alle middelen bestreden worden.

En dan, vorige dinsdag, op de terugrit van het werk, meende ik op de radio in een mij onbekend liedje opnieuw die formidabele stem te herkennen.

Een blij gevoel ... zou ze erdoorheen zijn, zou ze terug zijn van weggeweest? Inderdaad, mijn gehoor had me niet in de steek gelaten, het was wel degelijk Anastacia. En wat was dat voor een stevig lied! Ik moest en zou dat zo snel mogelijk opnieuw te horen krijgen!

Thuisgekomen wipte ik onmiddellijk het web op (wat had u anders verwacht) naar http://www.anastacia.com. Fantastisch, een nieuwe cd werd aangekondigd, de lancering zou nog maar enkele dagen op zich laten wachten. De website vertelde dat deze nieuwe cd zou gebaseerd zijn op haar ervaringen van het afgelopen jaar waarin ze streed tegen haar ziekte.

(Anastacia)
Het was zeker niet prettig. Ik benader altijd alles van een positieve kant, maar een groot deel van het opnameproces was voor mij negatief. Ik kom me totaal niet concentreren. Als ik een zin op papier had staan, kon ik geen couplet schrijven en als ik een couplet had geschreven, kon ik geen overgang bedenken. Ik kon niet praten en niet helder nadenken. Ik was totaal de weg kwijt. Het was allemaal erg moeilijk.

(...)

Ik was me erg bewust van datgene wat ik aan het schrijven was, van wat uit mijn hart kwam. Ik wist dat de teksten gelezen zouden worden en heb mezelf op tekstueel en muzikaal niveau uitgedaagd om oprecht te blijven tegenover mijn gevoelens. Om die gevoelens om te zetten naar iets positiefs. Ik moet het leven door een roze bril zien. Die blik was tijdens het schrijven van sommige nummers nogal vertroebeld. Ik hoop iedereen dat ziet en voelt.

En nu heb ik het kleinood dus in bezit.
Ik lees en herlees de teksten, beluister de emoties in elke song, herken dingen of meen ze te herkennen. Ja, dit is een plaat naar mijn hart.
Misschien, en zelfs wellicht, doe ik voor een groot stuk aan Hineininterpretierung. Sommige songs zijn best wel voor een andere interpretatie vatbaar, maar wie kan het wat schelen? Het enige wat voor mij belangrijk is, is wat ik er zelf in terugvind, wat ik er zelf in hoor.

Ik hoor iemand die uitdrukt

dat de strijd tegen kanker een zware opdracht is (I'm sick and tired of always being sick and tired),

dat het niet vanzelf gaat (It's so heavy on my heart),

dat het dikwijls hard is (I've hit about a million walls),

dat het je dooreen schudt (My dreams of fairy tales and fantasy were torn apart. I lost my peace of mind somewhere along the way),

dat je soms bang bent (Are you scared of today? Heavenly father … please … save me),

dat je steun nodig hebt (help me to win this twisted war inside me),

maar dat je die niet altijd krijgt (your love isn't fair, you live in a world where you didn't listen, and you didn't care),

dat je soms in de steek gelaten wordt (left broken empty in despair).

Maar ik hoor vooral iemand die toont

dat kanker niet het einde hoeft te zijn (you can survive what lies before you),

dat je ondanks de ziekte nog je passies kan beleven (My life turned around but I'm still living my dreams),
dat je nog kan werken,

dat je nog creatief kan zijn,

kortom dat je leven niet ophoudt omdat er kanker bij je wordt vastgesteld (welcome to my truth, I still love).

Ik hoor er bovenal boodschappen in die voor elke kankerpatiënt iets kunnen betekenen.

En dan heb ik nog niets verteld over de muziek! Stuk voor stuk prachtige nummers. Gebalde energie, emotie spat uit de luidsprekers. Deze rockende Anastacia bevalt me onwaarschijnlijk goed.
De geluidssterkte waarop ik luister, tart wellicht het uithoudingsvermogen van de buren, doet voorbijgangers misschien bedenkelijk het hoofd schudden als ik stil sta voor het rode licht, maar geeft me gewoon telkens weer een extra dosis positieve energie. Weg met de vitaminepreparaten, leg gewoon Anastacia op de draaitafel is vanaf nu de boodschap!

Als statement naar de wereld kan deze cd tellen. Anastacia heeft voor eens en voor altijd getoond dat ze niet alleen een straffe stem heeft, maar dat ze bovendien een hele straffe madam is. Ik reken me voortaan dan ook tot haar eeuwige fans. Sorry, Bono, maar vanaf vandaag zal je me moeten delen...

Anastacia concerteert op 28 september 2004 in Rotterdam en op 8 oktober 2004 in Antwerpen.

English version