Aftellen voor de chemotherapie

© Nancy Wauters

Wat voorafging ...

Als we het ziekenhuis eindelijk verlaten, is het etenstijd. Ik vraag mijn moeder of ze zin heeft om iets te gaan eten en dat doen we dan ook: een lekkere pasta met oesterzwammen en spekjes.

Thuis begint de mallemolen in mijn hoofd weer op volle kracht te draaien en al gauw zit ik weer met een aantal vragen. Zo heeft het secretariaat aan het ziekenfonds de toestemming gevraagd voor terugbetaling van het anti-braakmiddel voor één jaar. Waarom moet dit gedurende één jaar als de therapie "maar" een half jaar duurt? Waarom sprak de chirurg tijdens mijn controlebezoek twee weken geleden over tweemaal zes uur chemotherapie als het nu om vierentwintig weken blijkt te gaan? Misschien heb ik hem gewoon verkeerd begrepen en heeft hij gezegd "tweemaal zes Kuren", maar dan klopt er weer iets niet in de uitleg van de radiotherapeut die het heeft over eenmaal zes kuren. Als het tweemaal is, wordt natuurlijk onmiddellijk de aanvraag voor één jaar terugbetaling van het anti-braakmiddel verklaard. Zo heb ik mezelf in een minimum van tijd wijs gemaakt dat er na zes maanden nog een kuur van zes maanden zal volgen. Ik neem mijn vragenboek weer ter hand en schrijf mijn bedenkingen op.
De radiotherapeut heeft ook gezegd dat niet alle lymfeklieren zijn weggenomen. In het ziekenhuis vond ik dat nog goed nieuws, maar nu vraag ik me af of er dan geen andere positieve klieren kunnen zijn achtergebleven. Ik weet ook nog steeds niet wat ze bedoelen met een basisklier, dat moet ik bij een volgend bezoek ook te weten zien te komen.

Later krijg ik ook nog telefoon van vrienden Bart, Leen en Gerda. Zij willen weten hoe het is gegaan en vinden allemaal dat het nogal een zware behandeling is. Ik deel hun mening dat het goed is dat er volgende week van start wordt gegaan. Dan zijn we bezig en weet ik wat ik voel, dat is beter dan me constant zitten af te vragen wat ik zal voelen.
's Avonds komt mijn nicht Kathy nog eens langs. We hebben het erover dat ik op haar 18de verjaardag volgend jaar in mei nog steeds in behandeling zal zijn. Ik zeg dat ik haar voor deze bijzondere verjaardag op een etentje wil trakteren. Daartegen heeft ze geen bezwaren.

Die nacht slaap ik zeer slecht en zaterdag 28 november heb ik een lethargische dag. Ik was van plan eindelijk een cadeautje te gaan kopen voor mijn zus die jarig was op 15 november, maar het ontbreekt me gewoon aan de kracht om mijn bed uit te komen. Als ik uiteindelijk toch opsta is het te laat om voor de middagsluiting nog naar de winkel te rijden.

Omstreeks drie uur krijg ik bezoek van Veerle, een ex-collega en vriendin. We praten over de therapie, maar ook over andere dingen zoals haar nieuwe vriend en het werk. Ze blijft een tweetal uurtjes en haar bezoek verbreekt de lusteloosheid toch voor een tijdje. Zo gauw Veerle de deur uit is, komt de lusteloosheid echter snel weer opzetten.

Ondertussen mijn vader

Het besluit van de afdeling Oncologie na de nieuwe onderzoeken van mijn vader is dat hij behoefte heeft aan een nieuwe therapie. Nadat hij vorig jaar werd bestraald, is de tumor tussen zijn longen gekrompen, waardoor hij een vrij goed jaar heeft gehad. Nu hebben de kankercellen zich echter voldoende hersteld van de hen toegebrachte klap en zijn ze weer aan het groeien geslagen, waardoor hij de aanhoudende rugpijn heeft gekregen. Een nieuwe oplossing is chemotherapie. De bedoeling hiervan is dat de tumor weer kleiner gemaakt kan worden en de toestand van mijn vader weer verbetert. Gelukkig heeft hij een tumor die geen aanstalten maakt om zich uit te zaaien, zolang dat niet gebeurt is er hoop.

Op zondag 29 november wordt hij voor de eerste maal opgenomen voor een chemokuur. De chemotherapie die mijn vader krijgt is van een andere aard dan diegene die ik krijg. Het is van zeer groot belang dat zijn lichaam goed wordt gespoeld en daarom moet hij 5 dagen worden opgenomen in het ziekenhuis. Tijdens 3 daarvan krijgt hij chemo.

Om 19 uur breng ik hem samen met mijn moeder en zus naar de kliniek. Meteen begint hij met zijn kamergenoot een sappig verhaal over chemotherapie en haar bijwerkingen. Ik kan er gewoon niet tegen en vlucht de kamer uit. Als ik weer terugkom is het infuus aan zijn arm bevestigd en is het gespreksonderwerp nog steeds ongewijzigd. Ik geef voorzichtig aan dat ik het niet zo goed aankan en ze praten nu gelukkig over iets anders.

Nog een dag te gaan ...

Maandag 30 november, vandaag de laatste dag voor het begin van de behandeling. Ik ben geweldig nerveus over wat mij te wachten staat. In de voormiddag rijd ik naar Gent naar mijn favoriete platenwinkel en koop daar de nieuwste van Eels en als verjaardagscadeau voor mijn zus de plaat van All Saints.
In de namiddag voeg ik daar nog een Scrabble-spel aan toe terwijl ik met mijn moeder ga winkelen in het warenhuis. Nu heb ik ten minste allerlei dingen in huis mocht ik de volgende dagen niet in staat zijn nog naar de winkel te gaan.

Ik sla ook een voorraad wortelsap in en koop één fles rode bietensap. Volgens de alternatieve literatuur zijn dit twee sapjes die kunnen bijdragen tot een goed herstel. Vandaag slaag ik er in het wortelsap te drinken, de volgende dagen word ik misselijk als ik er nog maar aan denk.
's Avonds ga ik langs bij mijn vader in de kliniek. Hij ziet er vrij goed uit en heeft niet zoveel last van de chemotherapie. Om halfacht breng ik mijn moeder en zus naar huis, want om 8 uur krijg ik bezoek van mijn collega Sonja. Ik ben geweldig blij dat zij er is, zo gaat de tijd snel voorbij en heb ik niet zoveel kans om te piekeren over de dag van morgen.

Lees het vervolg

nancy.wauters@borstkanker.net